Government hospital circumstances

Op de laatste dag van mijn reis in Nepal heb ik nog de mogelijkheid gehad om in een overheidsziekenhuis te mee te kijken. Bij binnenkomst was het al anders, er stonden mensen van het leger bij de poort. Het gebouw is heel erg oud! Na binnenkomst zocht ik contact met een gynaecoloog. Ze gaf me een korte rondleiding. Er zijn twee bevallocaties. Vrouwen die binnenkomen worden gelijk onderzocht, hoe ver ze in het bevalproces zijn. Als ze 10 cm hebben mogen ze bevallen op de plek waar ze binnen kwamen. Indien ze 4 cm hebben dan gaan ze naar de afdeling waar ik 2,5 uur heb meegekeken. Minder dan 4cm moet de vrouw op de gang wachten. Per ruimte zijn er 3 bevalbedden met slechts een gordijn of plastic tussenschot als muur er tussen. Op de eerste afdeling mag niemand anders mee. Op de afdeling waar ik stond mocht de partner en/of moeder bij de bevalling zijn.

De basics op medisch gebied rondom de bevalling zijn aanwezig en er bevallen 30-60 vrouwen per dag. De hygiëne en omstandigheden zijn erg slecht. De handschoenen worden gesteriliseerd en opnieuw gebruikt. Bloedspetters zitten van een aantal bevallingen op de muur en grond. Het beval bed is oud en helemaal verroest. Er loopt af en toe een kakkerlak op de muur. Als ik het zo opsom eigenlijk wel bizar!

De verpleegkundige/verloskundigen zijn wel erg kundig. Er ligt tevens een reanimatiepop waar iedereen op kan oefenen. Partogram wordt ingevuld infuus. Elk half uur cortonen en pols, in actieve fase elke 15 min. Ik heb met 4 studenten kunnen kletsen die hier 3 maanden stage lopen. Eigen docent gaf hun begeleiding. Na 3 maanden stage zijn de verpleegkundigen “midwife”. Ze zijn verpleegkundige met verloskundige specialisatie.

In het ziekenhuis zijn andere richtlijnen, wat logisch is voor een onderontwikkeld land. Oxytocine wordt standaard vanaf 4 cm en na de bevalling actief gegeven. Er is geen CTG. Vanaf 500ml Bloedverlies is het een fluxus. Er wordt vrijwel standaard geknipt bij een vaginale bevalling. De dag dat ik kwam waren er 10 bevallingen geweest in de ochtend. Van de 10 kregen 8 vrouwen een knip. De bevalling die ik heb gezien was er geen indicatie voor de knip. De verloskundige benoemde kort perineum, het was een prim (eerste kind) die erg ver in de uitdrijving was en de knip werd te vroeg gezet. Alles in mijn lichaam schreeuwde nee tegen de knip. Door te vragen waarom ze het wilde doen hoopte ik dat de uitdrijving opeens snel zou gaan en ik deze vrouw een knip zou kunnen besparen. Ze zijn er van overtuigd dat het kind anders een lange uitdrijving had gehad. Nu was het 11 min voor een prim, terwijl 2 uur mag. De verloskundigen gaven zelf ook aan de 2 uur aan te houden voor alle bevallenden. Alles wordt tijdens de uitdrijving en hechten schoon gemaakt met betadine, tegen infectie. Wat hier nummer één overlijdensoorzaak is. Zo kan ik nog heel veel verschillen opnoemen.

Dit alles terwijl dit het beste overheidsziekenhuis van het land is. De vrouwen die hier bevallen krijgen 1000 Roepie (8 euro) van de overheid om er voor te zorgen dat er meer vrouwen in het ziekenhuis bevallen. Dit heeft ervoor gezorgd dat de vrouwen die overlijden tijdens de bevalling in de afgelopen jaren is gehalveerd! 8 euro is in Nepal veel geld!

Helaas voelde ik mij zelf helemaal niet lekker deze dag. Ik had enorme buikpijn voelde me erg slap en had totaal geen honger. In de nacht werd het alleen maar erger. Ik kreeg enorme koorts en ik moest elke paar uur naar de wc. Helaas was ik door alle lopramide heen. De volgende ochtend voelde ik mij nog minder goed. Ik had nog spullen liggen in het Siddhi Memorial hospital en dacht kan ik hier mooi nieuwe antidiarree medicatie halen. Om 17:15 stond mijn vlucht gepland. Diarree en 22 uur onderweg zijn geen goede combinatie.

Aangekomen in het ziekenhuis heb ik snel antidiarree medicatie gehaald en ingenomen. Ik voelde me nog steeds erg ziek en koortsig maar besloot om in NL verder te kijken. Shyam de founder/directeur van het ziekenhuis vroeg of ik nog langs wilde komen. Hij had de donatie binnen gekregen tijdens de week dat Marleen en ik aan het reizen waren. Hij was heel erg blij en we hebben het nog een tijd over het ziekenhuis gehad en wat er beter kon. Dat er meer bevalling naar dit ziekenhuis moeten komen. Echter dit heel moeilijk is omdat in het Siddhi een kleine bijdrage betalen en in het overheidsziekenhuis dus zelfs geld krijgen.

Ook de founder zag dat ik me ziek voelde en maakte zich gelijk zorgen. Hij gaf me koekjes mee een hoopte op een goede en spoedige vlucht. Om 14:00 werd ik naar het vliegveld gebracht en nam ik afscheid van Marleen. Ik had een open fles water met opgeloste suikers en zouten mee. Tot mijn verbazing heb ik deze 1,5 L fles mee door de douane kunnen nemen in Nepal en India. De laatste vlucht zat ik dus met een 1,5 L in een KLM vliegtuig. De vlucht ging gelukkig spoedig de airconditioning hielp tegen het koortsig gevoel. Helaas voelde ik me heel slap en had spierpijn overal. Ik heb vrijwel niets kunnen eten, omdat mijn maag gewoon blokkeerde.

Na aankomst op Schiphol de eerste trein naar Groningen gepakt. In de trein merkte ik pas dat ik eigenlijk wel erg ziek was. Ik was enorm geschrokken toen er bloed bij de ontlasting zat en een hoge hartslag. Eenmaal thuis aangekomen voelde ik me slechter en slechter.

Thuis mijn temperatuur opgemeten. Ik had 39,6°C en dus wel degelijk koorts! De eerste keer dat ik koorts heb gehad in mijn leven. Na deze gegevens maar gelijk naar de huisarts gebeld en konden de zelfde dag nog terecht. Ik had een hartslag van 130 en erg drukpijnlijke buik. Hij vertrouwde het niet en wilde het met de infectioloog van het UMCG ging overleggen. Ze wilde mij zien.

Op naar de spoedeisende hulp waar ik werd behandeld als iemand met een tropische ziekte. Heel erg vriendelijke dokters en verpleegkundigen. WAUW wat een verschil qua ziekenhuis met Nepal! Na onderzoeken en grondig uitvragen wat ik allemaal had gedaan werd er bloed en kweken afgenomen.

Na 1,5 uur kwamen de bloeduitslagen terug en waren deze gelukkig niet verontrustend, alleen hogere infectiewaarden. Ik had heel veel gedronken de afgelopen dagen en dus ook geen vochttekort. Ik mocht gelukkig naar huis met antibiotica en moest terug komen indien de klachten toenamen.

Nu een aantal dagen later gaat het weer heel erg goed! Ik eet weer alles en heb weer energie als voorheen. Nu weer energie om in deze blog te kunnen stoppen. Gelukkig is alles goed gegaan! Was wel heel erg spannend. Nepal was het nog steeds dubbel en dwars waard!

De directeur benoemde dat hij veel respect voor mij heeft en dat ik een geweldige aanwinst ben als sponsor. Waar ik natuurlijk zelf super trots op ben! Wat een geweldig avontuur! Ik heb besloten om zeker terug naar Nepal te komen in de toekomst. Wellicht voor een langere periode om mijn kennis nog uitgebreider te kunnen delen en te kunnen trekken door de Himalaya!

Liefs Laura

Allergie in Pokhara

Helaas geen zonsopkomst kunnen zien in Nagarkot! Wel heerlijk geslapen op een dik matras en wat waardeer je een warme douche als je deze een aantal dagen niet hebt gehad. Slechts weinig Nepalezen hebben een douche. Onderweg hebben we vaak mensen in een stroompje of uit een emmer zich zien wassen! (Foto volgt)

Zaterdag hebben we Charlotte naar the vliegveld gebracht, de 10 dagen zijn voorbij gevlogen!! Zo fijn dat Charlotte het leuk vond om samen enthousiaste plannen te maken voor onze reis! We hebben super veel plezier gehad met je grappige opmerkingen, angst voor beestjes en kaplaarzen!! Je bent een schat!

Na Charlotte af te hebben gezet bij het vliegveld begon dan onze reis. De volgende dag zaten Marleen en ik in de hobbelige bus naar Pokhara. We legden 204 km af in 8 uur, zonder oponthoud! Halverwege hadden we een lunchpauze die bij het ticket in zat. De laatste 3 uur heb ik met Jem uit Australië gekletst. Een filosofische kok die hier een restaurant wilde openen, echter om gezondheidsredenen (kanker) weer terug moest. We hebben het over van alles gehad. Hij benoemde dat Marleen en ik erg open en lieve mensen waren: “you are wearing your heart on your sleeve”. What een geweldige gesprek, misschien moeten we in NL echt allemaal wat minder op onze telefoons zitten in de bus en trein.

De busreis was zo gezellig dat we hadden besloten om af te spreken voor het avondeten. Jem wist een goed restaurant waar je heerlijk Indisch kon eten. Zo zaten we 4 uur later samen te eten. We aten een dosa en als drinken een Lassi. Lassi is gemaakt van yoghurt van een yak of buffel. Echt heerlijk je proeft de room en goed voor de darmflora!

De afgelopen dagen had ik af en toe een beetje rode uitslag echter ging het steeds weer weg. Marleen en ik hebben geprobeerd tot de bodem uit te zoeken waar de allergische reactie vandaan kwam. We hadden een vermoeden dat het de chilli kruiden was. Na het Indisch eten werd dit heel erg hard bevestigd. Ik kreeg uitslag over mijn gehele lichaam.

Het leek netelroos met enorme vochtbulten onder de huid. Ik besloot optijd te gaan slapen echter lukte dit niet omdat het voelde alsof ik door de brandnetels had gerold. Ik wist dat ook deze reactie weer over zal gaan. Naast de jeuk had ik ook nog eens diarree. Deze reactie was anders dan de andere keren en ik werd nu ook benauwd. Gelukkig had ik mijn asthma pufjes. Voor de zekerheid toch maar het dichtstbijzijnde ziekenhuis opgezocht, dit was gelukkig 400m. Ik werd toch bezorgd en heb mijn ouders opgebeld en geappt met vrienden. Gelukkig werkte de pufjes tijdens het bellen. We besloten de volgende dag naar de apotheek te gaan voor antihistamine tabletten als tip van Marieke, moeder van Juhi.

Bij het wakker worden de volgende ochtend was het gelukkig grotendeels weer weg. De medicatie opgehaald en genomen en had gelijk effect!! De medicatie ophalen was een avontuur op zich. De apotheekjes zij een ongeorganiseerd hokjes aan de straat. Gelukkig kende hij antihistaminica en kwam met twee opties. Ik kon kiezen hoeveel tabletten ik wilde. Besloten om beide 6 mee te nemen. Ik betaalde een aantal roepie per tablet en kreeg dit mee in een zakje gevouwen van krantenpapier. Bijsluiters hebben ze hier niet.

Foto’s volgen nog. Kan helaas nog niet bij alle canon camra foto’s.

Gedurende de drie dagen in Pokhara hebben we veel gedaan! We zijn gaan paragliden in de Himalaya. Hoe vet is dat!! Helaas was het slecht weer en de vlucht kort met alleen uitzicht op Pokhara. De ervaring was ondanks dat echt Gaaf! In het begin vloog er zelfs een roofvogel met is mee!

Na het paragliden hebben we nog een stuk gewandeld en voor de zoveelste keer een moesson regenbui meegemaakt.

Op de Tweede dag hebben een grot en een waterval bezocht. Zijn we naar de Boeddha stupa gegaan en hebben we kanoën gevaren over het Fewa meer.

De derde dag zijn we met een gids de Himalaya in gegaan voor een dag Hike. In de ochtend was het mooi weer en zagen we in de taxi voor het eerst de witte toppen van de Himalaya. De dichtstbijzijnde puntige is de Fish Tail en is 6997m hoog!! Het is een heilige berg en mag niet beklommen worden. Hij komt aan zijn naam omdat gedurende de zonsopkomst de berg een schaduw over het meer verspreid met de vorm van een visstaart. Helaas hebben we dit niet kunnen zien door het regenseizoen en de vele wolken. We zijn gaan hiken vab Kande (1720m) naar Australian camp(2045m) en Dhampus(1700m) en eindigden in Phedi (1130m). Totaal +/- 5 uur. Onderweg kwamen we veel bloedzuigers tegen die we regelmatig van onze schoenen moesten halen. Gelukkig had onze gids zout mee en stopten we dit in onze sokken. De gehele home bleef het droog!! En hadden zelfs uitzicht!

Na het hiken hebben we ons zelf getrakteerd op een massage van 1,5 uur!! Dit was slechts 4 euro duurder dan de massage van 1 uur :O.

Donderdag ochtend zijn we naar Chitwan vertrokken. Tijfens vertrek zagen we voor het eerste meerdere witte toppen van de Himalaya!! Een hobbelige busrit van 5 uur en een extra 2 uur stil staan, waarschijnlijk wegens een rots op de weg. Bij aankomst hebben we een korte tour net buiten het drop gehad. We hebben een krokodil zien jagen op een hond met succes. Dit was speciaal de gids had dit nog maar 2x gezien in zijn leven dat hij hier woont. Ons geluk werd nog even later nog een keer bevestigd toen we twee neushoorn zagen.

In het dorp zagen we al snel de eerste olifanten. Vast met kettingen om hun voorpoten en touw om de achterpoot. Het dorp heeft 80 olifanten die worden gebruikt voor toerisme. De overheid nog eens 50 die worden gebruikt voor patrouille tegen stropers. Het park zelf leven slechts 50 wilde olifanten. Mijn hart brak elke keer als ik een olifant zag. Ze zitten er met 5 mensen op voor 1,5 uur en dit dan 4-5 keer per dag! Er is nu een alternatief happy hour, helaas konden we dit niet zien omdat we alleen voor een volledige dag in Chitwan waren. Dit is niet het olifanten baden, maar vrij loslopen en nemen van een modderbad in de jungle. Het baden met touristen is erg velend voor de olifanten, omdat ze het troebele water moeten opzuigen en uitspuiten terwijl dit pijn doet door de grote hoeveelheid zand in het water. Gelukkig doen in verhouding minder mensen de olifanten safari echter neemt de hoeveelheid wel toe helaas.

Als alternatief hebben wij een dag door de jungle gelopen met een gids. We hebben vele krokodillen gezien en zelfs 5 neushoorns!! Op een gegeven moment stonden we heel dichtbij +/- 15 m. What een mooie beesten! Een voldane maar ook erg vermoeiende dag door de temperatuur van 38 graden volle zon, hoge luchtvochtigheid en het afleggen van 18km. Wat een mooie jungle! Het is een hoog grasland. We liepen door het bos en grasland. Het gras kan wel 7m hoog worden. Het was momenteel 4m!! Een meisjes droom die uitkwam!!

Liefs Laura

200 baby’s a good start

Pas na aankomst in het ziekenhuis en na het verblijf bij Hari in Lalitpur zagen we de gevolgen van een heftig regenseizoen. Op de muur van het ziekenhuis is zichtbaar hoe hoog het water heeft gestaan. De OPD/consultatiebureau, tandart, emergency en de obstetrie gynaecologie ruimtes stonden volledig onderwater 2 weken geleden. In de nacht was alles overstroom. Alle papieren en formuleren liggen nu op de kasten, er is angst voor een nieuwe overstroming van de rivier. Het is nog zeker een maand regenzeisoen. Door de overstroming is er 20 000 dollar aan schade. De colposcoop waarmee abnormliteiten van de baarmoedermond worden opgespoord is helaas kapot gegaan. Baarmoederhalskanker is hier de meest voorkomende kanker Terug in NL ga ik op zoek naar een ziekenhuis of organisatie die deze wil doneren. Kost namelijk een paar duizend dollar.

Maandag hebben we een gesprek met Shiam de oprichter/president van het ziekenhuis gehad. Hij vertelde dat het overlijden van zijn zoon (Siddhi) de reden was tot het oprichten van het ziekenhuis. Zijn zoon is overleden door de afwezigheid van adequate zorg. Het gehele ziekenhuis is afhankelijk van donaties. Het ziekenhuis krijgt jaarlijks 150 000 dollar aan donaties.

Veel vrienden en familie hebben een donatie gegeven. Het totale bedrag van de donatie is maar liefst €1000,-!! Charlotte en ik hebben met een donatie het bedrag mooi rond kunnen. Shiam is erg blij met de donatie en we hebben besloten dat het geld besteed gaat worden op de maternity ward. Veel families hebben geen geld voor het kopen van nieuwe stoffen en kleertjes voor de baby. De donatie zal er voor zorgen dat 200 pasgeboren baby’s een goede, warme en hygiënische start van hun leven krijgen. De stoffen zijn uit Nepal en worden zelf in het ziekenhuis gemaakt.

De Nepalese kalender is het deze maand de gewoonte dat alle vrouwen de 4 maandagen vasten en de tempel bezoeken. De vrouwen eren de god Garud. Marleen en ik zijn geplaatst in een health camp naast de Dattatreya tempel. Een vrouw kreeg een epilepsie aanval, helaas kon ze geen medicatie voor de medicijnen betalen.

Na een dag op de gynaecologie dronk ik nog een kopje thee met de gynaecoloog. Snel schoof ook een kinder chirurg aan. Hij vertelde me dat hij een operatie in de avond zou gaan doen. Ik kreeg een uitnodiging en een aantal uur later stond ik op de OK (OT hier) een operatie van een 5 dagen oud kindje te observeren. Het kindje had een oesophagale atresie met tracheo- oesophagale fistel. Een erg zeldzame aandoening. De slokdarm is afgesloten en een deel verbonden met de luchtpijp. De operatie duurde 3 uur en was echt bijzonder om mee te maken.

Donderdag ochtend zijn we om 6:30 vertrokken voor een ochtend wandeling naar de Changu Narayan tempel. De eerste dag dat we de zon hebben gezien! We hadden veel geluk het was zo helder dat ook de bergen in de verte te zien waren. Onze eerste ontmoeting met de Himalaya! Snel met de bus terug naar het ziekenhuis voor werk.

Helaas is deze week mijn laptop kapot gegaan. Hierdoor kan ik niet de goede foto’s van de camera uploaden. Hopelijk kan hij worden gerepareerd in Nederland!

Donderdag hadden we afgesproken een presentatie te houden voor het maternity personeel. Het was een groot succes. We kregen veel vragen en hebben veel kunnen uitleggen over het Nederlandse systeem. Ik ben er achter gekomen dat we in een privé ziekenhuis werken en dat een bevalling + kraambed hier ongeveer 35 euro. Een keizersnede ongeveer 125 euro. Hier worden de medicatie gyn en OK personeel van betaald. Een verpleegkundige verdient hier 125 euro per maand voor een 48 uurige werkweek. Het ziekenhuis is onhaalbaar voor de armere mensen. Deze gaan naar het government Hospital. Hier krijgen ze geld voor het bevallen in een ziekenhuis, omdat ze anders nier zouden gaan.

Donderdag was een drukke dag want in de avond bleek het Ghantakarna festival te zijn. Hier worden op elk plein een pop van stro gemaakt met een gezicht en een penis. Dit moet een god voorstellen. Deze wordt naar de overkant van de rivier gebracht met veel gezang, trommels en bekken. Zo worden alle boze geesten verdreven.

Vandaag hebben we de naaiatelier bezocht, meer een soort bezemkast met naaimachine waar alle kinderkleertjes worden gemaakt waar de donatie naar toe gaat. Rond 15:00 hebben we de bus gepakt naar Nagarkot. Een dorp 18 km van het ziekenhuis in de bergen. De rit duurde 1,5 uur en was erg hobbelig. De bus was heel erg vol en we hebben moeten staan de gehele tijd. Dit zorgde voor gezellige gesprekken met Nepalese studenten die het weekend in Nagarkot verbleven voor het ontwijken van de religie en culturele verplichtingen. De reden van onze trip is het zien van de Himalaya. Helaas was het erg bewolkt. Morgen om 5:00 opstaan voor hopelijk een zonsopkomst met uitzicht op de Himalaya!

Monkey Tempel

Vrijdagmiddag zijn we vertrokken naar Kathmandu om het weekend bij Hari te verblijven. De rit van Bakthapur naar Hari’s huis is 14 km en duurt ongeveer 40 minuten. Het verkeer is een gekkenhuis, aan beide kanten werd de ziekenhuis jeep ingehaald. Het verkeer is een avontuur opzich! Na het verlaten van de ring rondom Kathmandu kom je op onverharde wegen die door de hevige regenval in een slechte staat zijn. Het laatste stuk was erg hobbelig! De jeep kon niet helemaal bij Hari zijn huis komen, het laatste stukje gelopen. Helaas was het pad veranderd in een riviertje. Toch natte voeten. Na aankomst snel afspoelen want anders kunnen we uitslag krijgen verteld Hari.

Hari woont in een mooi huis samen met zijn vrouw, dochter en zijn moeder af en toe. In Kathmandu bouwen de gezinnen eerst op de begaande grond en wonen hier totdat er weer geld is voor een volgende verdieping.

Tijdens het weekend hebben we heerlijk gegeten! Zowel Nepalees als westers: dahl (reist met linzen), momo, noodels, frietjes, pasta, reistschotel, pannekoeken, kip.

De zaterdag ochtend heeft het erg hard geregend en zijn we ’s middags pas op pad gegaan. We besloten naar Durbar Square van Patan te gaan. Eerst glibberen door de modder naar de hoofdweg van waar we de taxi konden pakken. Hari en zijn dochter Horshika gingen mee. De taxi koste 600 Roepie (+/- 4euro) voor 18 km, waar de taxi zeker een half uur over doet. Het centrum was erg mooi, alleen zijn er helaas veel oude gebouwen verwoest tijdens de aardbeving in 2015. Ook hier veel schade aan de tempels. Elke stad/wijk heeft geen eigen Durbar Square, een plein met tempels. We hebben een drankje in een caffe gedaan en wilden even op het dak kijken en kwamen op een prachtig uitkijkplekje terecht, heerlijk zo’n verrassing!

Gelukkig bleef het de zondag overdag droog en hebben we de monkey Tempel en Durbar Square van Kathmandu kunnen bekijken. Wat bijzonder om de apen zich zo op hun gemak te zien rondom de tempel. De route naar de tempel bestaat uit 365 treden. Op de top staan zowel een tempel voor hindoes als boedhisten, mooi dat twee geloven een heilige plek zo kunnen delen. In het centrum hebben we momo gegeten. Charlotte haar momo’s bleken super heet. Tranen in de ogen, zweet van het voorhoofd en door. Heel veel eten hier is erg scherp, wel even wennen. De heerlijke smaken van de kruiden maken alles goed. Wat kunnen ze hier toch lekker koken!!

Maandag aan het einde vanmiddag hebben we een gesprek met de oprichter gehad, volgende blog hier meer over! Nu erg moe en ik ga snel slapen. Morgen ochtend gaan we met iemand van het personeel naar een tempel lopen en zijn we terug voor de werkdag start om 9:00, zin in! Jullie horen snel meer!

Liefs laura

Monky tempel
Friday afternoon we left for Kathmandu to spend the weekend with Hari. The drive from Bakthapur to Hari’s house is 14 km and takes about 40 minutes. The traffic is a madhouse, on both sides the hospital jeep was overtaken. Traffic is an adventure in itself! After leaving the ring around Kathmandu you arrive on unpaved roads that are in a bad state due to the heavy rainfall. The last part was very bumpy! The jeep could not quite get to Hari’s house, walked the last bit. Unfortunately, the path was changed into a river. Yet wet feet. Rinse quickly after arrival because otherwise we can get a rash told Hari.
Hari lives in a beautiful house with his wife, daughter and his mother every now and then. In Kathmandu, the families first build on the ground floor and live here until there is money for a next floor.

During the weekend the good was delicious! Both Nepalese and Western: dahl (traveling with lentils), momo, noodels, fries, pasta, travel dish, pancakes, chicken.
The Saturday morning it rained very hard and we went on the road in the afternoon. We decided to go to Durbar Square of Patan. First slithering through the mud to the main road from where we could catch the taxi. Hari and his daughter Horshika joined. The taxi cost 600 rupees (+/- 4 euro) for 18 km, where the taxi certainly takes half an hour. The center was very beautiful, but unfortunately many old buildings were destroyed during the earthquake in 2015. Also here a lot of damage to the temples. Each city / district does not have its own Durbar Square, a square with temples. We have a drink in a caffe done and wanted to look on the roof and came to a beautiful vantage spot, wonderful such a surprise!
Luckily it remained dry during the day on Sundays and we were able to view Kathmandu’s Monkey Temple and Durbar Square. How special to see the monkeys so comfortable around the temple. The route to the temple consists of 365 steps. At the top are both a temple for Hindus and Buddhists, beautiful that two faiths can share a sacred place. We ate momo in the center. Charlotte’s momos turned out to be super hot. Tears in the eyes, sweat from the forehead and through. A lot of food here is very sharp, just getting used to. The delicious flavors of the herbs make up for everything. What can they cook delicious here!
Monday at the end of the afternoon we had a conversation with the founder, next blog here more about it! Now very tired and I’m going to sleep soon. Tomorrow morning we go to a temple with someone from the staff and we are back before the start of the workday at 9:00, feel like! You hear more soon!

– liefs Laura

Inside the hospital!

Vanmorgen om 9:00 moesten we ons bij de hoofdverpleegkundige melden voor het rooster. Een kwartier later was ze er nog niet! In Nepal zijn ze niet zo strikt qua tijd. We zijn haar zelf gaan zoeken. Na onze zoektocht moesten we nog even wachten op de OPD (out patient department) waar Marleen werkt deze week. OPD is een soort huisarts en consultatiebureau in een. Alle kinderen die eens opgenomen zijn geweest worden opgevolgd door middel van wegen, lengte, schedel- en armomtrek. Kinderen en zwangeren krijgen op de OPD vaccinaties. Rond 10:00 bracht ze het schema.

We zijn drie dagen op de gynaecologie en drie dagen op de maternity ward (verloskunde afdeling) ingepland! Vandaag mocht ik beginnen op de maternity ward. Er is één bevalbed/kamer en 12 bedden voor zwangere en kraamvrouwen. Er zijn ongeveer 30 bevallingen per maand in het ziekenhuis.

img_20180803_151729408921172.jpg

Bij binnenkomst op de Ward hoorde ik dat er 3 keizersnedes en 1 abortus curretage op de planning stonden. Fingers crossed dat ik er bij mag zijn! Ik kon gelijk mee met een verpleegkundige om de controles op te nemen van de kraamvrouwen. Temperatuur meten ze in farenheid, is wel even wennen. Alle vrouwen hebben een kastje en mandje bij het bed met medicatie en eigen spulletjes. Op papier staat van alle vrouwen wanneer ze welk medicijn moeten nemen. Na het opnemen van de controles nam een verpleegkundige me mee. Ik kreeg de indruk dat ik mee mocht met een operatie, dit bleek waar te zijn! We haalden de zwangere op van een speciale ruimte en brachten haar naar de operatiekamer. Ik mocht blijven, omkleden, schoenen uit een crocs aan.

De OT (operation theatre) in Nederland de OK viel mij eigenlijk erg mee! Het is natuurlijk niet zo geavanceerd als in NL maar ze doen hun best. Steriliteit wordt goed aan gedacht. Er wordt zo steriel mogelijk gewerkt. Niks onsteriels wordt aangeraakt door de doctoren. Wat me opviel dat ze echt doeken gebruiken in de operatiekamer, in NL is veel disposable, hier wordt het gesteriliseerd. Ze zijn zelfs al wat versleten.

De twee keizersnedes (sectio’s) werden hetzelfde uitgevoerd als in NL, echter zijn de omstandigheden wel anders. Halverwege de eerste sectio viel even de zuigfunctie uit (die wordt gebruikt om vloeistoffen weg te halen uit het operatie gebied), al het vruchtwater liep zo de grond op. Precies op het moment waar hij het meest nodig was begaf hij het even. Drie vrouwen doken op het apparaat en met wat tape was hij weer snel vacum.  Tijdens de volgende sectio stopte de bloeddruk band met werken. Gelijk gerepareerd door middel van een stuk pleister. Ze zijn erg inventief!! Beide vrouwen en kinderen doen het goed. Het tweede kindje was erg klein, zoals te zien op de foto. Intra uteriene groei retardatie was dan ook de medische indicatie. Vrouwen blijven na een keizersnede 4 dagen.

Tussen de keizersnedes in was er een abortus. Ik had nog nooit een gezien, erg interessant. Helaas was dit kindje overleden bij 8 weken. De doctor liet het weefsel dat was weggezogen onderzoeken in het laboratorium. Ik besloot terug te keren naar de verloskunde afdeling, de derde keizersnede zal veel op de eerste twee lijken en wilde graag ook nog meer te weten komen over de verloskunde afdeling.

Na 10 min aanwezig te zijn op de afdeling kwam ik er achter dat er een bevalling gaande was! De verpleegkundige wees mij de weg naar de bevalkamer. Ook hier moest ik mijn schoenen uit en crocs aan. De zwangere was al aan het persen en er stonden 4 dames in de ruimte. Ik was er nog niet achter wie welke rol had. Ik heb besloten om eerst te observeren, gaandeweg kwam ik er achter welke functies de vrouwen hadden. De bevalling was best wel een shock voor mij. Hoe er met de vrouw werd omgegaan en hoe er lukraak een knip werd gezet omdat het perineum kort was (geen evidence based reden). Ik heb veel vragen gesteld gedurende de bevalling om er achter te kunnen komen waarom ze het op deze wijze doen. Het hechten gebeurde ook anders dan in Nederland. Kind aan de borst en 40 min na de bevalling liep de vrouw naar één van de 12 bedden. Wat een ervaring!!

Het ziekenhuis heeft gevraagd of we een presentatie willen geven. Ik ben van plan om samen met Charlotte filmpjes van Nederlandse bevallingen te laten zien. Wellicht nemen ze iets mee, maar ik denk dat onze 6 dagen te kort is om verandering te brengen. Wat ik vandaag heb ervaren motiveerd me om in de toekomst een lange periode naar het buitenland te gaan om echt een educatieve rol te kunnen innemen.

De dag vloog voorbij, om 3 uur werden we richting Hari gebracht. Hari ontving ons met heerlijke snacks (patat en soort worstjes). Na veel gekletst te hebben en stroopwafels, Nutella en kinderkleertjes te hebben gegeven was het tijd voor het avondeten. Nepalese variant van pasta, was erg lekker! Nu uitgeput op bed en morgen Kathmandu bekijken! Maandag ochtend begint het werk weer in het ziekenhuis.

– Liefs Laura


This morning at 9 o’clock we had to report to the head nurse for the schedule. Fifteen minutes later she wasn’t there yet! In Nepal they are not that strict. We started looking for her ourselves. After our search we had to wait for the OPD (out patient department) where Marleen works this week. OPD is a kind of general practitioner and consultation center in one. All children who have once been admitted are followed up by means of weighing, length, cranial and arm circumference. Children and pregnant women receive vaccinations on the OPD. She brought the schedule around 10:00. We have been scheduled for three days in gynecology and three days in the maternity ward! Today I was allowed to start on the maternity ward. There is one bed / room and 12 beds for pregnant and maternity women. There are about 30 deliveries per month in the hospital. Upon entering the ward I heard that there were 3 caesarean sections and 1 abortion curretage on the schedule. Fingers crossed that I can be there! I was able to go with a nurse right away to take the controls of the maternity women. They measure temperature in terms of fidelity, it takes some getting used to. All women have a cupboard and basket at the bed with medication and personal items. It is written on paper from all women when they have to take which medicine. After taking the controls a nurse took me. I got the impression that I could go with an operation, this turned out to be true! We picked up the pregnant woman from a special room and brought her to the operating room. I was allowed to stay, change clothes, shoes from a crocs. 

The OT (operation theater) in the Netherlands the OK was actually a big deal! Of course it is not as advanced as in NL but they do their best. Sterility is well thought of. It is worked as sterile as possible. Nothing immature is touched by the doctors. What struck me that they really use cloths in the operating room, in NL is much disposable, here it is sterilized. They are even somewhat worn out. The two caesarean sections were performed in the same way as in NL, but the circumstances are different. Halfway through the first sector, the suction function was canceled (which is used to remove liquids from the operating area), all the amniotic fluid soaked into the ground. Exactly at the moment where he was most needed, he went for a moment. Three women dived on the device and with some tape he was quickly vacum again. During the next section the blood pressure band stopped working. Evenly repaired by means of a piece of plaster. They are very inventive !! Both women and children are doing well. The second child was very small, as seen on the photo. Intra uterine growth retardation was therefore the medical indication. Women stay 4 days after cesarean delivery.

There was an abortion between the caesarean sections. I had never seen one before, very interesting. Unfortunately, this child died at 8 weeks. The doctor had the tissue that had been sucked away examined in the laboratory. I decided to return to the midwifery department, the third cesarean section would look a lot like the first two and also wanted to learn more about the obstetrics department. After 10 minutes of being in the ward, I found out that a birth was going on! The nurse showed me the way to the delivery room. Here, too, I had to take off my shoes and crocs. The pregnant woman was already pressing and there were four ladies in the room. I was not yet sure who had which role. I decided to observe first, gradually I found out what functions the women had. The delivery was quite a shock for me. How the woman was treated and how it was randomly cut because the perineum was short (no evidence-based reason). I asked a lot of questions during the delivery to find out why they do it this way. Attaching also happened differently than in the Netherlands. Child at the breast and 40 minutes after the birth the woman walked to one of the 12 beds. What an experience !! The hospital has asked if we want to give a presentation. I intend to show movies of Dutch births together with Charlotte. Maybe they take something with me, but I think our 6 days is too short to change. What I have experienced today motivates me to go abroad for a long time in the future in order to really take an educational role. The day flew by, at 3 o’clock we were taken to Hari. Hari received us with delicious snacks (fries and sausages). After having talked a lot and given syrup waffles, Nutella and children’s clothes, it was time for dinner. Nepalese variant of pasta, was very tasty! Now exhausted in bed and watch Kathmandu tomorrow! On Monday morning the work starts again in the hospital.

– Liefs Laura

Geweldige familie en vrienden!

De start van een onvergetelijke avontuur! Na een overnachting in Utrecht bij Heleen zojuist aangekomen op Schiphol. Charlotte ontmoet, snel koffers ingecheckt en door de douane. De drukte op Schiphol viel erg mee en we besloten eerst maar eens een patatje te nuttigen! Voordat we het wisten stond er op de departure borden dat we naar gate moesten gaan. Time flies while eating fries! Voor vliegtuig liefhebbers we vliegen met een boeing 787 dreamliner!

Tijdens het wachten krijg ik wederom een berichtje dat een bekende geld heeft overgemaakt als donatie voor het Siddhi Memorial Hospital. Zo veel vrienden, familie en zelfs onbekenden hebben gedoneerd!

Het heeft me geraakt hoeveel mensen geld hebben gedoneerd! Komende week gaan we het bedrag bekend maken en doneren!

We gaan bijna boarden, het gaat echt beginnen! Nu eerst naar New Delhi en dan om 05:05 NL tijd komen we aan in Kathmandu! Tot snel!!

The start of an unforgettable adventure! After a night in Utrecht with Heeleen I just arrived at Schiphol. Met Charlotte , quickly checked in suitcases and through customs. The crowds at Schiphol were not bad and we decided to have a fries first! Before we knew it, there were signs that we had to go to the gate. Time flies while eating fries! For airplane enthusiasts we fly with a boeing 787 dreamliner!

While waiting, I get another message that a friend has transferred money as a donation for the Siddhi Memorial Hospital. So many friends, family and even strangers have donated!

It made me emotional how many people donated money! Next week we will announce the amount and donate!

We are almost boarding, it really starts! First to New Delhi and then at 5:05 AM time we arrive in Kathmandu! See you soon!!

Nepal

(Englisch version below)
Het aftellen is begonnen, nog 14 dagen en we zetten onze eerste stappen op Nepalese bodem. In de periode van 2 tot 12 augustus gaan we vrijwilligerswerk doen in Kathmandu in het Siddhi Memorial Hospital: http://smf.org.np/. We gaan observeren en assisteren op de gynaecologie en obstetrie afdeling.

Vanaf het begin van de verloskunde opleiding wilde ik al een keer vrijwilligerswerk in het buitenland doen. Twee jaar geleden op een verjaardag liep ik tegen Hari aan. Hari is een Nepalees en is voormalig manager van het ziekenhuis. Hari nodigde mij uit om een keer naar Nepal te komen en er te werken als verloskundige.

Vijf weken geleden werd het duidelijk dat ik de zomer vrij zou zijn. Tijdens een bijeenkomst afgelopen jaar over leiderschap van de KNOV kwam het verhaal van Megie Doyne ter sprake. Ze is een voorbeeld voor mij geworden. Floortje naar het einde van de wereld heeft een aflevering over haar gemaakt. Ik raad het aan deze te kijken: https://www.npostart.nl/floortje-naar-het-einde-van-de-wereld/27-01-2016/VARA_101377619. Ik maakte een afspraak met mezelf de reis naar Nepal echt een keer te gaan volbrengen, met vrijwilligerswerk. Tijdens de bijeenkomst had ik nog geen idee dat binnen een half jaar het vliegticket zou zijn geboekt.  Via facebook heb ik contact gezocht met Hari en hij was gelijk enthousiast. Het vrijwilligerswerk in het ziekenhuis is mogelijk en we mogen bij hem, zijn vrouw en dochter verblijven.

De kwaliteit van de geboortezorg in Nepal is helaas nog laag, er zijn nog steeds veel vrouwen die zonder verloskundige zorg geheel alleen bevallen. Er overlijden in verhouding veel meer moeders en kinderen dan in Nederland. Ik ben me ervan bewust dat in de periode dat het overlijden van een kind of moeder ook in mijn bijzijn kan gebeuren. Deze ervaring zou schokkend kunnen zijn en wilde ik dan graag met iemand delen. Het ervaren hoe de omstandigheden in het buitenland zijn, zal mij de kwaliteit van zorg in Nederland meer gaan waarderen. Ik ben opzoek gegaan naar iemand die deze ervaring met mij wilde delen. Al snel kwam ik via de studievereniging op Charlotte Buiter. Na een kopje koffie met taart bij de drie gezusters in Groningen hebben we de knoop doorgehakt, Nepal it is!!

Het Siddhi Memorial Hospital draait voor 60% op donaties voor het leveren van de zorg aan vrouwen, kinderen en ouderen. De cliënten moeten zelf een kleine bijdrage leveren, alleen wanneer ze dit kunnen veroorloven. Naast het leveren van vrijwilligerswerk willen we het ziekenhuis graag ondersteunen met een donatie. We doneren 100 dollar per persoon als vrijwilligersbijdrage. We vragen of jullie ook een bijdrage aan de donatie willen leveren, alle kleine beetjes helpen. Voor het leveren van een donatie stuur mij een persoonlijk berichtje op laura-degroot@hotmail.com en ik stuur je mijn rekeningegevens door. Wij zullen persoonlijk het bedrag afgeven aan het ziekenhuis!

In Nepal zal ik regelmatig een blog post schrijven samen met Charlotte! Alvast bedankt voor het lezen van de blog en hopelijk willen jullie samen met ons de Nepalezen helpen!

Liefs,
Laura

 

English:

The countdown has started, another 14 days and we are taking our first steps on Nepalees soil. In the period from 2 to 12 August we will do voluntary work in Kathmandu at the Siddhi Memorial Hospital: http://smf.org.np/. We will observe and assist in the gynecology and obstetrics department.

From the beginning of obstetrics training I wanted to do volunteer work abroad. I ran into Hari two years ago on a birthday. Hari is a Nepali and is a former manager of the hospital. Hari invited me to come to Nepal once and work as a midwife.

Five weeks ago it became clear that I would be free for the summer period. The story of Megie Doyne was mentioned at a meetingabout leadership of the KNOV in the past year. She has become an example to me. Floortje “naar het einde van de wereld has made an episode about her. I advise you watch it at: https://www.npostart.nl/floortje-to-the-end-of-the-world/27-01-2016/VARA_101377619. I made an appointment with myself to really go to Nepal, and do volunteer work while I am there. During the meeting I had no idea that the plane ticket would have been booked within a half year. Through Facebook I contacted Hari and he was immediately enthusiastic. The voluntary work in the hospital is possible and we can stay with him, his wife and daughter.

The quality of the birth care in Nepal is unfortunately still low, there are still many women who give birth entirely without obstetric care. There are relatively many mothers and children who die than in the Netherlands. I am aware that the death of a child or mother can also happen in my presence. This experience could be shocking and I wanted to share it with someone. Experiencing how the circumstances are abroad will help me to appreciate the quality of care in the Netherlands. I searched for someone who wanted to share this experience with me. Soon I started looking within the study association and found Charlotte Buiter. After a cup of coffee with cake at the “drie gezusters” in Groningen we made the decision, Nepal it is !!

The Siddhi Memorial Hospital relies for 60% on donations for providing care to women, children and the elderly. Clients have to make a small contribution themselves, only when they can afford it. In addition to providing volunteer work, we would like to support the hospital with a donation. We donate 100 dollars per person as a volunteer contribution. We ask if you also want to contribute to the donation,  every little bit helps. To deliver a donation please send me a personal message at laura-degroot@hotmail.com and I will send you my account details. We will personally hand over the amount to the hospital! In Nepal I will regularly write a blog post together with Charlotte! Thank you for reading the blog and hopefully you want to help the Nepalese with us!

Kind regards,
Laura

An Incredible Journey

Momenteel zit ik op het vliegveld in Doha Qatar. De afgelopen 15 uur hebben Eline en ik samen doorgebracht in een fijne vliegreis, geen huilende kinderen en samen drie stoelen ter beschikking. Het moment voor opstijgen voelde ik mijn maag draaien. Ik heb geen vliegangst en zag ook niet tegen de reis op. Ik zag er meer tegenop op Nieuw-Zeeland te verlaten. Wellicht vanwege het afsluiten van een hoofdstuk, zoals Eline het mooi verwoorde. Wat heb ik meegemaakt de afgelopen 7 maanden. Een hoofdstuk in mijn leven dat ik de rest van mijn leven mee zal nemen. Nieuw-Zeeland heeft een speciaal plekje gekregen. Ik weet zeker dat ik hier nog een keer terug kom, wellicht later met mijn man en kinderen.

Mijn ouders besloten als snel dat ze mij wilden opzoeken tijdens mijn verblijf in Nieuw-Zeeland. Er was een kans dat ik hier in de toekomst zou gaan wonen. Met het afsluiten van dit hoofdstuk is deze kans afgesloten. Ze zijn hier natuurlijk niet alleen voor mij gekomen, het land stond hun erg aan en het was een goed excuus om 4 weken op vakantie te gaan in de winter. Ik vind het superleuk dat mijn ouders nieuwsgierig zijn en zo veel van mij houden. Zelfs de andere kant van de wereld wordt niet als obstakel gezien, maar een leuke uitdaging. De drie weken samen reizen zijn omgevlogen. De hoeveelheid dat ik met mijn ouders heb gezien in 3 weken is bizar! We hebben het gehele zuidereiland rondgereisd. We hebben zo veel bezocht dat ik heb besloten om een paar hoogtepunten uit te lichten. Hieronder heb ik een aantal te gekke foto’s toegevoegd.

The Living Painting
Het is Alweer 10 dagen geleden had ik mijn ouders naar het vliegveld gebracht. Deze ochtend ging ik opzoek naar een strand om de dag door te brengen en even te genieten van het alleen zijn. Random dook er een bruin bord op met de naam Tunnel Beach. Ik besloot hier af te dalen en wist niet wat voor moois mij te wachten stond. Het uitzicht vanaf de grote steen waar ik op zat was zo prachtig, het leek alsof ik voor een levend schilderij zit. Voordat ik dit prachtige strand tussen de rotsen kon benaderen moet ik door een tunnel afdalen. Dit strand representeert een stuk van mijn reis. In Nieuw-Zeeland is zo veel mooie natuur te vinden en kleine paradijsjes duiken op uit het niets. Soms moet je alleen de tunnel vinden die er heen leidt. Ik geniet wanneer ik een verborgen stukje paradijs vind, een plek die niet in de reisgidsen staat. Soms vind ik de mooiste plekken slechts door een klein houten bordje beschreven met verf, aan de kant van de weg. Het voelt dan soms alsof je opzoek bent naar een schatkist. Overal waar ik ben klets ik met de lokals, voor hints naar plekken die iets meer verborgen liggen.

Whales and Stunning Mountains
Vroeg in de ochtend op oudejaarsdag vertrokken we naar Kaikora voor een speciale afsluiting van 2017. We hebben 2 Walvissen en een groep dolfijnen mogen spotten! Het was tevens de eerste keer dat ik last kreeg van motionsickness. Er werd op de borden aangegeven extreem hoge kans op motionsickness wegens de hoge golven. De inname van een preventief tablet had niks geholpen. Gelukkig heb ik niet hoeven overgeven. Pap had er helaas net nog meer last van dan ik, zijn conclusie was dan ook dat hij niet weer een boot opgaat. Mam had er wonderbaarlijk geen last van met maar een evenwichtsorgaan. Misschien was dit juist wat haar heeft gespaard.
De bergen op de route waren overweldigend. Op vele plekken heb ik genoten van de uitzichten op deze enorme monsters van de alpen. Arthurs pass, Isthmus peak, Doubtfull sound, Kenloch en  Mount Cook zijn de toppers! Ik ben erachter gekomen dat ik toch meer een bergpersoon ben dan een strandpersoon. Samen met Pap en mam heb ik in Wanaka Isthmus peak beklommen. Een klim van 8 km lang met een hoogteverschil van 1000m. Wat een adembenemend uitzicht op de top. Super kap van pap en mam. De 8 km naar beneden eiste helaas papa’s knie. Stapje voor stapje met pauzes toch naar beneden gekomen. Totaal 5 uur gewandeld.
Doubtfull Sound valt niet met veel plekken te vergelijken. Fjorden aan beide kanten van een meer die overgaat in zee. De diepte van het meer is net zo hoog als de omringende toppen. De sound heeft zelfs zijn eigen groep dolfijnen, zo groot. Wij hebben deze op de laatste 20 min van de bootreis mogen spotten.

Jumping out of a plane and retrieting walls of ice
In de I-site (informatie center) van Punanaki hadden papa en ik besloten om een skydive te boeken in het gebied rond de Fox Glacier.  In zowel Frans Josef als Fox bevinden zich beide een glacier. Eerst zijn we naar de voet gelopen van Franz Josef galcier en de volgende dag naar de voet van Fox glacier. Echter was wegens het smelten van glacier de glacier zelf niet meer te bereiken ter voet, alleen nog per helikopter. Gelukkig waren beide glaciers nog zichtbaar vanuit de vallei. Ik ben erg geschrokken hoe ver de glaciers zich terug hebben getrokken sinds 2008. In de komende 25 jaar zal de lengte enorm afnemen vertelde een medewerker. Van 12 km naar schatting 4 km. Tussen beide wandelingen waren papa en ik vroeg in de ochtend uit een vliegtuig geduwd/gesprongen op een hoogte van 13 000ft (4km). GEWELDIG!! WAT EEN KICK! Met 50 seconden vrije val, vervolgd door 15 min aan een parachute hangen en geleidelijk naar beneden afdalen. Ik heb zelfs een tijd de Parachute mogen besturen en heb wel 5 bochten mogen maken. Ik raad het iedereen aan! Het is volgens de lonely planet de eenna beste plaats ter wereld waar je kan springen. De combinatie van de glacier, zee, rivier en het oerwoud (nummer een is in de buurt van de mount everest). Tijdens de gele ervaring genoten van het adembenemende uitzicht!

Camping in the wilderness
Wakker worden met de weerspiegeling van bergen in een rivier is zo bijzonder. Nadat mijn ouders waren vertrokken heb ik nog een week samen met Eline en Rosie rondgereisd en gecampeerd op mooie plekken in de natuur. Kenloch en Curio Bay waren erg speciaal. In Curio bay hebben we na het wakker worden vroeg in de ochtend met wilde dolfijnen gezwommen. Wat een ervaring! Zo blij dit te hebben kunnen delen met twee goede vriendinen. Naast het camperen hebben we Queenstown onveilig gemaakt en hebben we wandelingen gemaakt op de mooiste plekken zoals de Heepy track. Dit is een track die lijd naar een uitkijkpunt met een uitzicht op Mount Cook en de glacier.

The Royal Albatros
Als klein meisje las ik in mijn vogel boeken al over deze bijzondere vogel. Eigenlijk was het een droom van mij als klein meisje om eens een Royal albatros te zien. Deze is uitgekomen! Ik heb namelijk de Royal albatros tour gedaan op de Otago peninsula. Hier vestigt zich 1% van de populatie, momenteel 27 nesten. Er was een een grote kans dat ik alleen de vogels op het nest zou kunnen zien en niet in de lucht. Ik had enorm geluk en heb een albatros zien vliegen. Ik kreeg tranen in mijn ogen, zo bijzonder en zo bedreigt. Je ziet pas naast een meeuw hoe groot hij eigenlijk is. De vleugels zijn zo groot dat ze problemen hebben met landen. Ze worden namelijk heel gemakkelijk weer opgepikt door de wind. Dit was een gelukje voor mij, zo heeft de vogel wel 5 pogingen gedaan om te landen wat betekende 5 rondjes vliegen rondom het vogel observatorium. WAUW!

(Nog extra info over de albatros: een jong brengt na zijn eerste sprong van de klif zijn eerste 5 jaar in de lucht en zee zonder op vaste land te komen. Hij vliegt de wereld 2 keer rond voordat hij terug komt voor een partner. De eerste keer dat hij land is bizar genoegd binnen 2 meter waar hij als kuiken is uitgebroeid. De vogels kunnen wel 60 jaar worden. Indien je in Nieuw-Zeeland kom raad ik de albatros tour aan als je van vogels houd. Als je nou van de bank ze wil volgen is er een webcam die een nest in de gaten houd vanaf het moment de eiren uitkomen: http://www.doc.govt.nz/royalcam )

Dit zal mijn laaste blog zijn in mijn Nieuw-Zeeland reis. Ik hoop dat jullie hebben genoten en wellicht geïnspireerd zijn geraakt door mijn verhalen. Bedankt voor het lezen en volgen van mijn Blog!

Kuss Laura

Importance of Friends

In de laatste drie weken heb ik +/- 4000 km gereden. In deze kilometers heb ik met verschillende vrienden gereisd en ben ik veel mensen tegen gekomen en op de mooiste plekken terecht gekomen. Tijdens deze reis ben ik er achter gekomen hoe fijn het eigenlijk is om met verschillende vrienden te reizen en nieuwe mensen te ontmoeten. Ik geniet als ik onder mensen ben!

Vandaag begint mijn avontuur met mijn ouders. Vanmorgen om 9:49 stond ik vol smart te kijken naar de deur van het vliegtuig. Gelukkig stapten ze als eersten uit het vliegtuig. Nog steeds besefte ik het niet helemaal. Ik versnelde naar de deur waar ze zouden uitkomen. Na het omhelzen kwam het binnen: Ze waren er echt! Ik kijk uit naar onze planning! We beginnen morgen met Abel Tasman National park.
Aangezien ik elke dag zo veel beleef heb ik besloten per reisgenoot te vertellen wat ik heb meegemaakt. Het was erg aantrekkelijk om naar buiten te gaan in plaats van een blog te schrijven en door geen wifi werd het uploaden nog verder uitgesteld. Hier komt dan toch de blog die ik was begonnen op 27 december:

MEG
MEG

Het verhaal met ons in de hoofdrollen begon in Raglan en eindigde in Wellington. Na te hebben gesrufd zijn we naar de waterval in Raglan gereden. Ik heb hier een heerelijke plons gemaakt onder de mooiste waterval die ik heb gezien in Nieuw-Zeeland. Na Raglan was Wellington de eindbestemming op het Noorder Eiland. Een kleine roadtrip met als tussenstop Mount Teranaki. Op de route lag de steenformatie The Three Sisters, perfecte plaats voor (laat) avondeten met zonsondergang.
De ochtend in Teranaki begon met het uitzicht op de vulkaan. Tijdens het rijden naar het begin van de wandeling zijn we gestopt voor een Flat White. Na cafeïne in ons bloed te hebben konden wij die berg wel aan. Enthousiast begonnen we de berg op te klimmen en hoopten we enig sinds op een uitzicht, aangezien de hele berg in de wolken lag. Na 3 uur de berg te hebben beklommen kwamen we boven de wolken en zagen we de top van de vulkaan erboven uitsteken. We hadden geluk, ook braken de wolken open en hadden we meer zicht naar beneden. We hebben deze dag 6,5 uur gewandeld en totaal 181 verdiepingen geklommen. Na deze heftige maar fijne workout zijn we naar een freedom camping gelopen en hebben we samen een fles wijn opgedronken en heerlijk gekletst. De volgende ochtend besloten we te gaan surfen echter waren de golven niet helemaal geweldig. Toch hebben we het geprobeerd en dit draaide uit op veel lachen en van het bord af vallen. Na deze 2 uur geprobeerd te surfen op niet surfbare golven zijn we in de auto’s gestapt naar Bulls om te dineren en onze reis te vervolgen naar Wellington. Bulls in een dorpje waar 2 snelwegen elkaar kruisen, er staan overal standbeelden van stieren. Tijdens het binnen rijden in Wellington voelde het alsof ik thuiskwam. Ik had Wellington echt gemist! Het was zo fijn om hier te wonen. Na heerlijk in een huis te hebben geslapen zijn we naar Somes Island gegaan met de boot. Een eiland met een verleden vol functies, zoals quarantaine voor mensen en dieren. Na deze dag had ik super veel zin om de oven te gebruiken die ik tot mijn beschikking had en heb een heerlijke appelcake gebakken. De volgende nam ik afscheid van Meg en besloten we elkaar weer op te zoeken in januari. Op naar Picton met de auto op de ferry, een reis van 5 uur.

PAULA + THE SCOTS
Paula + the Scots
Na aankomst in Picton ben ik na een korte stop bij Thomas en zijn ouders om een heerlijk kopje thee te drinken met cake en nog een paar pepernoten. In de avond had ik afgesproken met Paula en de twee Schotse jongens die we in Cook Island hadden ontmoet. De eerste 20 minuten moest ik weer super erg wennen aan hun sterke accent en vroeg ik telkens of ze het wilden herhalen. De volgende dag was ik alweer aan het accent gewent en hebben we veel gelachen. We hebben samen Pancake Rocks, Hokitika Gorge en Hokitika zelf bezocht. De Pancake Rocks zijn zandsteen formaties met blowholes. Hokitika Gorge is een rivier waar een enorme hoeveelheid water per sec doorstroomt wat de bijzondere blauwe kleur veroorzaakt. In Hokitika zijn we bijgekomen en hebben we koffie gedronken en afscheid genomen van Frazer end Andrew. Met Paula heb ik de volgende dag Arthur’s Pass bezocht en gewandeld waar we een Kea zagen, een supermooie bergpapegaai. Na vergeten te lunchen werd ik deze middag er duizelig. Dit had ik nog nooit eerder meegemaakt. Na een boost van koffie, cola en eten kon ik er gelukkig weer tegenaan. De volgende dag zijn we naar Oparara Arch gereden en zijn we door een enorme natuurlijke boog gelopen. Na deze workout hadden we super veel zin in een kopje koffie. Op de heenreis zagen we een bord koffie + muffin 5 dollar. We stopen en zagen leuke kerstversiering binnen in het hotel. De oudere barman, met grote baard, biechtte op dat hij de kerstman was. (Eigenlijk zou hij deze rol pas de week erop spelen, maar kon ik het me al helemaal inbeelden.) Wij hebben dan ook een kopje koffie gekregen van de kerstman hemzelf. Hij is een voorbeeld van de vele super vriendelijke Nieuw-Zeelanders. Lachen met een vreemde maakt me blij en geeft voldoening. In Nederland zitten we verstopt achter onze telefoon en doen we het naar mijn mening eigenlijk niet genoeg.
Na deze heerlijke tussenstop zijn we naar Nelson Lakes gereden waar onze volgende workout te wachten stond. We hebben besloten om een overnachting te doen in een van de hutten in de bergen. We hebben de eerste dag 19 km gelopen, waarvan 7 de berg op. Na helemaal kapot te zijn hebben we van 8 tot 8 geslapen in de hut met een adembenemend uitzicht. De tweede dag zijn we 12 km terug gelopen langs de andere kant van het meer. Op de terugweg was de grote motivatie een stuk cake met koffie dat we in het drop op zullen gaan halen! Dit draaide uit op een heerlijke bak patat!

PAULA + NOAH, MACKENZIE AND CARLIJN

Lake Rotoroa was in eerste instantie een random gok op de kaart. Na aankomst was het zoo prachtig dat we besloten er te blijven. Een minpuntje de zandvliegen. Vliegjes ter grootte van een fruitvliegje die steken en pas de volgende dag opkomen als muggenbult. Het lastigste is dat je ze niet voelt prikken. De zandvliegen waren een reden om te gaan avondeten op de stijger. Een van de mooiste plekken waar ik heb gekookt en gegeten. Bijna uitgegeten kwam er een man op de quad aan, met de hond voorop. Bijzondere man! 60+ met kleren aan die uit een toneelstuk konden komen. Hij kon zo Robin Hood spelen. Hij zag ons drinken uit de wijnfles en besloot samen met een biertje voor zichzelf wijnglazen voor ons op te halen. We hebben daar gezeten tot laat in de avond. Hij werd zelfs open over het verliezen van zijn 2 kinderen tijdens de zwangerschap. Bijzondere avond!
Ik kom er nu achter dat ik samen met Paula eigenlijk erg veel super leuke dingen heb beleeft! Om het kort te houden vat ik de rest nog even samen. We hebben nog heerlijk ontspannen in Maruia Springs. Voor het eerst in mijn leven op een paard gereden met een super uitzicht in Hamner Springs. In Christchurch konden we Frazer and Andrew nog ontmoeten voordat zij doorvlogen naar Australië. We hebben heerlijk Pizza gegeten en heerlijke wijn gedronken. Na de reünie hebben we Mackenzie, de flet genoot van Paula uit Wellington, opgezocht en later voegde Carlijn zich ook toe. Heerlijk kletsen en lachen, maar ook bijna een traantje wegpinken tijdens het uitzwaaien van Paula op het vliegveld. Samen met Carlijn en Mackenzie ben ik voor het eerst naar een Casino geweest. We hebben allemaal 10 dollar ingelegd en kamen er met 27,50 uit. Goede eerste keer, met toch wat geluk!

 

ME, MYSELF AND I
De gezelligheid kwam tot een einde na ook Carlijn af te hebben gezet op het vliegveld. De afgelopen nachten hebben konden we logeren bij Mackenzie. Het was fijn dat ik er nog een nachtje mocht blijven slapen. Het was fijn om een tipje van de sluier te zien van het Nieuw-Zeelandse gezinsleven. Ik besloot ze een handje te helpen en in de ochtend Mackenzie af te zetten. Het is toch wat lastiger met 3 kinderen die ergens moeten worden afgezet worden rond de zelfde tijd en zelf nog optijd op werk komen als ouders. Tijdens het bezoeken van de stad vond ik het wel even heerlijk om alleen te zijn. Even mijn hoofd leeg maken en bewonderen hoe diep Christchurch eigenlijk is geraakt door de aardbeving uit 2011. Earth quake city, het museum over beide aardbevingen, raakte ook mij diep. Vooral de verhalen van de overlevenden veroorzaakte een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. De stad is op veel plekken erg leeg. De kathedraal en veel gebouwen staan er nog maar zijn afgezet en enorm aangetast. Bijzonder interessante stad met een litteken. De gemeente probeerd het stadsbeeld op te fleuren met veel kunst. De route van Christchurch naar Kaikoura is geopend in de week voordat ik hierdoor reed. Kaikoura is afgelopen jaar getroffen door een aardbeving die de wegen flink had beschadigd. De stad was 6 weken compleet afgesloten van de buitenwereld. Het enige vervoersmiddel was de helikopter. Na een overnachting vervolgde mijn weg via de Pelorus brug naar een scheepswrak aan de kust voor picton. Waar ik een heerlijke wandeling van 2 uur heb gemaakt en maar 2 mensen tegen ben gekomen.

THOMAS AND FAM

Op weg naar een weekendje weg met de familie Heijs. Thomas had me gevraagd of ik het leuk vind om nog een leuke wandeling te doen naar een hut met hem en zijn familie. Ik had er veel zin om Thomas nog een keer te zien en te nemen van hem en ook afscheid te nemen van zijn familie voordat ik Nieuw-Zeeland ga verlaten op 25 januari. Na een gezellig weekend hoog in de bergen vervolgde de trip naar Puponga, het dorpje aan de voet van de Farewell Spit. Een enorme zandbank in de form van een bek van de Kiwi op Maps. Thomas en ik hebben hier veel gezien: Wharariki beach, Cape Farewell, Kaihoka Lakes en Abel Tasman. Super mooie strand en natuur! Tijdens de ondergaande zon zijn we het wad opgelopen. Helemaal tot waar de zee begon. In Abel Tasman is het verschil wel 7 meter tussen eb en vloed. Tijden deze lange wandeling zagen we ook afdrukken van een paalstaartrog in het zand en een zeehond. De Wolken spiegelde prachtig in het net iets natte zand. In dit zand waren tevens zeesterren te vinden. De eerste keer dat ik deze soort heb gezien. Het lijken groene, paarse en gele replica’s van Patrick Ster. De week heb ik afgesloten met een wandeling in Little Kaiteriteri. Na de aankomst van mijn ouders was het tijd om gedag te zeggen tegen de Fam Heijs na gezellig kletsen tijdens het genot van koffie en een stuk taart.

De volgende blog over de reis met mijn ouders zal snel volgen! Het is namelijk geweldig en de tijd vliegt om.

Living The Dream!

Reizen en een blog schrijven in een lastigere combinatie dan ik in eerste instantie dacht. Bereik is beperkt en een blog schijven op mijn telefoon is niet ideaal. Ik zit nu in de bibliotheek van Raglan na een ochtend surfen.

Hieronder vind je mijn nieuwe blog over de afgelopen drie weken.

(Raglan 3-12-17) Het is nu 20:00 en ben net in het zand geploft na een strandwandeling. Ik kijk nu tijdens het schrijven van deze blog in mijn schrift naar de zonsondergang. Voor het eerst alleen aan het reizen met als enige planning 10 december de boot te nemen naar Picton (Zuidereiland) als eindbestemming. Hier zal ik Paula ontmoeten en samen verder reizen naar Christchurch. Paula heb ik tijdens het studeren in Wellington. Het is al 3 weken na het laatste tentamen, de tijd vliegt om! Onlangs zag ik dat de minor heb behaald en alle drie de vakken met super goede cijfers heb afgerond ( A+, B- en A-) . Hier ben ik super trots op!

Week One
Tijdens de eerste vakantie week ben ik samen met Eline en Paula naar Rarotonga (Cook Island) gevlogen. Wat een topweek!! Kort samengevat bestond deze week uit: Witte stranden zover je kan kijken, kokosnoot bomen, zwemmen onder een waterval, eerste keer hitchhiken, mid eiland crossing zelfstandig gedaan, veel relaxen, veel kletsen, veel haar vlechten (Eline is de meester vlechter!), lekker eten, nieuwe vrienden maken, elke ochtend beginnen met een duik in de zee tussen het koraal, uren lang snorkelen en voor het eerst duiken in de zee tot een diepte van 13m.
De laatste avond stonden we buiten in het donker te wachten op de bus naar het vliegveld. Tijdens het wachten stopte er onverwachts een pick-up truck en vroeg of wij een lift wilden. De lokals zijn super aardig! Zo eindigden we vakantieweek in de laadback van een pick-up truck tussen pompoenen, gereedschap en onze koffers met een sterrenhemel boven ons. Het voelde alsof we ons in een scene van een film bevonden.


Week two
Aangekomen in Auckland vroeg in ochtend rond 4:00 duurde het niet lang voordat Thomas mij oppikte. Hier begon onze start van de trip door Northland. Wat een mooie en bijzondere week en super veel gezien! Een paar weken geleden heeft Thomas besloten om in Nieuw-Zeeland te blijven. Niemand zou een keuze hoeven te maken tussen familie + Nieuw-Zeeland of de vriendin + leven in NL. Thomas heeft besloten om hier te blijven omdat hij denk dat hij hier gelukkiger kan zijn. In deze week hebben we veel gepraat op super mooie locaties en besloten om dat onze wegen zullen scheiden na deze week. Zo kan Thomas zich richten op zijn toekomst hier en ik genieten van het reizen en mijn eigen verhaal schrijf hier. Korte samenvating van alle super vette dingen die we hebben gezien en gedaan: Cape Brett Walkway (2x 20km), overnachten in een DOC hut naast de vuurtoren, Te Paki Sand dunes, sandboarden op de hoogste duinen van Nieuw-Zeeland, Veel gezwommen in de Zee (wat ook diende als douche), Tane Mahuta (king of the forest) de grootste kauri boom gezien, Kauri museum, surfen in Muriwai, Muriwai Jan van Gent vogel Kolonie bezocht, Wairere bolders bezocht, standswandelingen gemaakt, gehuild en ook veel gelachen. Het Hoogtepunt van de week vond ik Thane Mahuta. De grootste kauri boom met een hoogte van 51.2m, een diameter van 13.77m en leeftijd van 3000 jaar. Ik had het gevoel dat er elk moment een dynosaurus uit de struiken kon komen. Wat een bijzondere week!
img_20171124_182445_11175269198.jpg

Week Three   #living the dream
Rosie pikte mij op uit Aukland. Roadtrip 2.0, opweg naar de Coromandel peninsula in Rosie haar 26 jaar oude auto, waarvan het raam aan de bijrijders zijde niet naar beneden kan en het handvat aan de bestuurderszijde is afgebroken. Een auto met Karakter! We hebben super veel mooie dingen gezien en gedaan! kort samengevat: Mount Eden, schommelen aan een enorm oude boom, mineraal museum van Thames bezocht met John de man vol passie over stenen, wandelingen door Broken Hills, wandelen door een 500m lange oude minetunnel, Cathedral cove, stingray bay (pijlstaartrog in het wild gezien), zwemmen en snorkelen, surfen met de camping eigenaar, op hot water beach onze eigen hottub gegraven, zwemmen onder een waterval en Martha de reeds active mijn in Wahi bekeken.
Tijdens deze week hebben we veel gekletst en kwamen er achter hoeveel we eigenlijk op elkaar lijken qua persoonlijkheid. Ik vond het jammer om afscheid te nemen . Iemand vinden niet net zo van kletsen en buiten zijn houd is speciaal!


Ik krijg het nu toch wel wat fris op het strand. Na de zon onder te hebben zien gaan tijdens het schrijven is het tijd om terug te gaan. Ik heb mijzelf getrakteerd op een “luxe” backpackers. Ik loop we en zie een compleet volle witte maan boven het zwarte strand, WAUW. Later hoorde ik dat dit de supermaan, de velste volle maan van het jaar. Wat mij tevens opviel was dat de kraters op de maan compleet ander zijn hier. Ik kijk nog een achterom en zie de laatste rode strepen van de avondgloed verdwijnen.
Wat ben ik een bofkont dit allemaal mee te maken! Zoals de moeder van een vriend van Thomas zei: “De tijd en ervaringen maken een persoon tot wie hij is, maar denk niet te veel aan deze ervaringen of de toekomst, leef in het nu en geniet! En dat doe ik nu zeker!

 

 

 

Last Day in Wellington

Vandaag was mijn laatste dag in Wellingon. Na het pakken van al mijn spullen heb ik besloten om met vrienden nog een keer  af te spreken en een heerlijke milkshake te halen bij Fidels.

Morgen ochtend vlieg ik naar Auckland, hier zal ik de eerste twee dagen op mijzelf te reizen en Auckland verkennen. Zaterdag vervolgt mijn reis zich naar Cook Island samen met Eline en Paula. Ik kijk er naar uit, eindelijk zomervakantie!
Funfact: Tijdens de vlucht naar Cook Island wordt de tijd met 23 uur terug gezet, tijdens een 3 uur durende vlucht. Dit betekend dat ik dit jaar twee keer zaterdag 11 november beleef.

Aan de ene kant was ik verdrietig om Wellington te vertalen omdat ik hier zo veel herinneringen heb gemaakt, waaronder een aantal goede vrienden heb ontmoet. Aan de andere kant kijk ik er erg naar uit om te gaan reizen en Nieuw-Zeeland te verkennen. We hadden afgesproken om met zijn allen op een dag in de haven van de pier af te springen. Dit is gelukt:

cof

Het afgelopen weekend heb ik samen met een groep vrienden de laatste km gewandeld rondom Wellington. We hebben de Escarpment walkaway beklommen tussen Paekakariki en Pukerua. Mooie wandeling met zelfs een aantal touwbruggen.

Afgelopen week heb ik voor het eerst Guys Fawkes gevierd. Guy Fawkes probeerde op 5 november het Engelse parlement op te blazen, echter is dit mislukt en wordt dit nog steeds gevierd met vuurwerk. In de Haven van wellington was een vuurwerkshow georganiseerd en er waren massa’s mensen, waaronder ik. In de busreis terug vertelde de buschauffeur dat wij deel uit maakte van een historisch moment. Na 80 jaar was dit de laatste rit van de trolley bussen (elektrische bus) in Wellington. Tijdens de busreis heb ik een super interessant gesprek gevoerd met twee onbekende mannen. Ik ga de interessante busritjes missen!
Funfact: in Nieuw-Zeeland wordt oud en nieuw niet gevierd met vuurwerk.

Ik wil graag ook nog even terugblikken op het weekend van de Tongariro Crossing. Drie weken geleden heb ik samen met een groep internationals de mooiste wandeling van mijn leven gemaakt. Ik heb de Tongariro beklommen! Wat een bijzonder mooi landschap.

Na de Tongariro ben ik samen met Thomas nog twee nachten naar Rotorua en Tauranga gegaan en hebben we samen een modderbad en zwavel spa genomen. Heerlijk, echter een nadeel ik kom af en toe nog steeds de lucht tegen van rotte ei (door de zwavel). In Tauranga ben ik naar de Huka Falls gereden aangezien Thomas weer moest werken. Afgelopen 20 dagen alweer veel beleefd!

 

 

 

 

Last week at UNI! Plus an insight in NZ Midwifery

De laatste lesweek op de universiteit is ingegaan en al bijna voorbij! Zojuist het religie tentamen gemaakt, mijn hand is nog moe van het schrijven. Nog één filosofie tentamen op 7 november en dan zit de minor in Nieuw-Zeeland erop! Kan het bijna niet geloven dat het zo snel voorbij is gegaan. Het einde van de minor betekend nog niet dat ik terug kom naar Nederland. Aangezien ik geen zomervakantie heb gehad en gelijk na het semester in NL door ben gegaan naar het semester ben ik zowel fysiek als mentaal toe aan vakantie!

Afgelopen weken heb ik natuurlijk naast de universiteit ook andere dingen beleefd. Afgelopen weken waren verrassend vol met verloskunde. We hebben ontmoeting gehad met een onlangs gepensioneerde verloskundige uit de Kapiti Coast. Zij heeft ons de primary birth unit laten zien en hebben tijdens het wandelen veel gepraat over de verloskunde. Eline heeft hier een leuke blog over geschreven, klink op de link en de blog zal verschijnen.

Het was alweer tijd voor maandelijkse verloskundige meeting en Eline en ik waren opnieuw uitgenodigd op te komen. Op de vergadering vroeg een verloskundige of het al gelukt was om een bevalling bij te wonen In NZ. Helaas was dit ons nog niet gelukt. Ze zei vriendelijk daar gaan we wat aan doen. Ze liep weg en vroeg een paar verloskundigen of ze er voor openstonden. Even later kwam ze met een verloskundige (Mary Clare) uit het Hutt Hospital naar ons toe, het leek haar leuk om ons de nieuw-Zeelandse delivery suite te laten zien. In de dagen hierna kregen we als snel reactie van het ziekenhuis dat zij akkoord gingen dat Eline en ik kwamen. De verloskundige had het weekend dienst.

Zo stond ik op de zaterdag middag op de verloskundige afdeling in het ziekenhuis en hopen dat er een vaginale bevalling zou plaatsvinden in de komende 9 uur. Mijn eerste indrukken tijdens de rondleiding was dat de afdeling goed werd gebruikt. Waar ik best wel van schrok was dat alles nog op papier ging. Alleen aan het einde van de bevalling werden er een aantal gegevens online gedocumenteerd. Er waren 3 computers in het hok van de verloskundige, geen op de kamers zoals in NL. Een ander verschil was dat er 5 verloskundigen dienst hadden en geen verpleegkundigen. De verloskundigen in het ziekenhuis deden ook de verpleegkundige taken. Tijdens de dienst kwam er een Indische familie binnen die net van de tempel kwam (Super interessant in combinatie met mijn minor). Helaas voelde de baby zich niet zo goed gebaseerd op de CTG. Het werd een spoedkeizersnede waar ik bij mocht zijn. Terwijl ik op de OK stond was er een andere interessante casus, waar ik later van op de hoogte werd gebracht. Geen vaginale bevalling maar wel een geslaagde dag en een goede indruk hoe het werken als verloskundige hier zou zijn. Tijdens deze dag besefte ik hoeveel ik verloskunde had gemist.


Naast studie en verloskunde heb mijn verjaardag voor het eerst gevierd in een land anders dan Nederland zonder mijn Familie en vrienden van thuis. Thomas kon er ook niet bij zijn wegens werk in Tauranga (6,5 uur rijden). Na het skypen met mijn familie en openen van alle lieve kaarten en brieven had ik mijn eerste heimwee momentje. Zelfs Oma had een hele brief geschreven. Echter maakte dit snel plaats voor vreugde in de middag! Samen met Eline heb ik een taart en pepernoten gebakken voor het feest. Tijdens het feest had ik een besef moment dat ik zoveel vrienden heb gemaakt in de korte periode hier! En ook echt een band met sommige vrienden. Vrijwel alle internationals die hier komen zijn helemaal alleen, geen vrienden of familie. Iedereen wil graag vrienden maken en niet alleen zijn. Zo zie je toch dat we echt kuddedieren zijn.

cof

Samen met een groep internationals genoten van onze eerste rugby wedstrijd!

Bus Drivers


Wat een verschil in mentaliteit heb ik de afgelopen weken gezien. Vanmiddag zat ik in de bus en remde de buschauffeur voor het zebrapad waar een ouder Indisch stel overstak. De mevrouw liep niet soepel. Een aantal meter na het zebrapad opende de buschauffeur de deur en vroeg of het oude stel een lift mee naar beneden wilde, het was een best wel steile heuvel. Het oudere stel was verbaasd, maar wees het aanbod af omdat ze bijna op hun bestemming waren. Wat een aardige actie van de buschauffeur. Even later bij een stoplicht naast een winkelcentrum toeterde hij en zwaaide hij vriendelijk naar een paar mensen op straat. Een buschauffeur met een lach op zijn gezicht daar hebben we er meer van nodig!

Gisteravond was de bus vol en net voor mij stapte 3 mensen in, ik hoorde de buschauffeur mompelen en zei tegen mij en de mensen achter me dat de bus vol zat. Ik deed alsof ik het niet had gehoord en stapte naar binnen. Hij zei wacht! Hij keek achterom en zag dat ik nog wel in het gangpad erbij kon staan, in NL hadden er nog wel 10 mensen bij gepast. Na wat gemompel, liet hij me wel binnen. Ik merkte dat hij geïrriteerd was. Het leek bijna of hij expres harder door de bochten reed, ik had moeite om recht op te blijven staan en werd zelfs misselijk. Bij het stoppen voor een halte deed hij de deur al open voordat we stilstonden. Ik was wel erg blij dat hij mij mee nam anders had ik een uur moeten wachten. Dankzij zijn tempo was ik wel erg snel thuis. Deze man had een tegenovergesteld humeur met de man van vanmiddag.

Het blijft geweldig dat vrijwel iedereen hier de buschauffeur bedankt tijdens het uitstappen bij de bus.

Fun fact: er zijn best wel een groot aantal vrouwelijke buschauffeurs in wellington.

Week full of Hipsters, Midwifery, Zealandia and University stuff

hipster_mindmap

Op de step door de stad gekleed met een roze t-shirt en broek met wijde pijpen, tatoeage op de arm, lange sokken met een gek patroon en als finishing touch een lange rossige baard. Ik kijk er niet meer van op! Het is vrijwel normaal als je een persoon volgens deze omschrijving ziet lopen door wellington. Het is een omschrijving van een hipster. In wellington kijkt niemand je raar aan, in welke kleding stijl je ook loopt, heerlijk! De invloed dat de hipsterstad op mij heeft is dat ik mij veel minder druk maak over welke ik s’ ochtends uit de kast pak.

Tijdens een religie college vroeg de professor wie van ons ooit kleding heeft gekocht in een tweedehands winkel. Elke student stak zijn hand op, waaronder ik. De volgende vraag was welke spullen zijn we geneigd wel en niet te kopen. De professor had een theorie: hoe warmer de lichaamstempratuur is hoe minder geneigd iemand het is om dit item tweedehands te kopen. Na verschillende kledingstukken bij langst te zijn gegaan en gevraagd wie dit had gekocht bleek dat de theorie van de professor niet helemaal klopte. De studenten kochten onder andere: T-shirts, vesten, jassen, broeken, schoenen en zelfs mutsen. Niemand had ondergoed of sokken gekocht. Dit zijn wel warme plekken maar de docent had T-shirts niet verwacht. Dit verbaasde mij niet. De volgende vraag was of iemand ooit bed spullen had gekocht: kussens, linnengoed of dekens. Niemand stak zijn hand op. De professor moest lachen en stelde de vraag: wie van jullie heeft weleens in een hotel geslapen. De hele klas moest lachen.
De reden dat de professor al deze vragen stelde is omdat hij ervan overtuigt is dat Nieuw-Zeelanders een purity (puurheid/reinheid) code hebben. Dit bleek wel gedeeltelijk waar te zijn, want waarom zou je niet een deken tweedehands kopen terwijl het blijkt dat iedereen weleens in een hotel heeft geslapen.

Dinsdag heb ik wederom een dag meegelopen met de verloskundige. Super interessant om meer inzicht te krijgen in de visites na de bevalling. Na de visite te hebben bijgewoond heeft de verloskundige ons getrakteerd op een koffie met een stuk gebak. We hebben een aantal uur gekletst over de verschillen. We hebben het ook over verloskundig werk gehad in een derdewereldland. Ze heeft stagegelopen op een van de Pacific Eilanden en vond het echt een super ervaring, wel met een rollercoaster van emoties. Het lijkt mij ook een super interessante, mooie en enorm leerzame ervaring. Wat een top verloskundige, een voorbeeld zoals ik zou willen werken.
Aan het einde van de middag had ik afgesproken om met Thomas naar Zealandia te gaan. Het is een beschermd natuurgebied van 225 ha. Het gebied is omringt met een hek om possums, ratten, muizen katten en honden buiten te houden, dit is nodig om het gebied te herstellen zoals het was voordat er mensen Nieuw-Zeeland ontdekten. Er leven nu onder andere 150 kiwi‘s, tuatara’s, tui’s, kaka’s en nog veel meer vogels. Het was helaas een regenachtige middag, echter het voordeel was dat er bijna geen mensen in het natuurgebied waren. We hebben zelfs een privérondleiding gekregen van twee mannen vol met kennis over de vogelsoorten, planten en de tuatara’s die al 250 miljoen jaar oud zijn en over het algemeen een leeftijd van 100 jaar kunnen halen. Gelukkig konden we een tuatara spotten! Kiwi’s niet kunnen zien, omdat dit nachtdieren zijn. Een superleuke middag, dat ik nog cadeau had gekregen van Thomas.

Na alle leuke en interessante dingen te hebben gedaan moest ik ook hard aan de bak met de minor! Afgelopen week heb ik een essay geschreven voor filosofie. Het essay was over Hume en zijn wonder argument. Ik vond het erg lastig, omdat de tekst uit 1978 komt. Voorbeeld van een van de moeilijke zinnen:

  • “The maxim, by which we commonly conduct ourselves in our reasonings, is, that the objects, of which we have no experience, resembles those, of which we have; that what we have found to be most usual is always most probable; and that where there is an opposition of arguments, we ought to give the preference to such as are founded on the greatest number of past observations.”

Na de hele week bezig te zijn geweest en donderdag van 9:00 tot 22:00 op de universiteit te hebben doorgebracht heb ik de essay vrijdag ingeleverd. Ik hoop dat het goed genoeg is!

Om na alle essay stres wat stoom af te blazen heb ik besloten om voor het eerst in mijn leven naar een techno party te gaan. Eerst ben ik gisteren samen met wat vrienden naar Rivendill gereden en hebben we een wandeling gemaakt door de stad van de elven, een film locatie van Lord of the rings.

Na de wandeling de auto snel teruggebracht en de bus gepakt de stad in om veggie burgers te maken met een groep internationals. Ja, zelfs het eten is af en toe hipsterfood. Bij aankomst werd ik gelijk verbeterd het is geen techno party maar een Drum and Base

wp-image-1625443213party! (Ik weet nog steeds het verschil niet haha) Na het kliederen en bouwen van de burgers hebben we van Uno een drinkspel gemaakt en zijn we even later vertrokken naar de club. Drum and Base is toch niet echt iets voor mij. Na een gezellige avond liep ik thuis de oprit op en keek omhoog en zag een prachtige sterrenhemel.

 

 

Overal zijn tekenen van de lente te zien.

New Zealand Midwifery

Na een fantastische mid-trimester break begon maandag ochtend de tweede helft van het semester. Maandag na college hebben Eline en ik een ontmoeting gehad met Robyn Maude. Ze is verloskundige, onderzoeker en werkt voor de universiteit (Victoria). Ze heeft van alles uitgelegd over het verloskundige systeem in Nieuw-Zeeland en heeft ons uitleg gegeven over de post-graduate verloskunde opleiding. Het Nederlandse leersysteem is anders. NZ is de opleiding tot verloskundige 3 jaar (undergraduate), in NL is dit 4 jaar. Vervolgens kan je een postgraduate doen, dit is te vergelijken met een pre-master. Het interessante is dat de universiteiten in NZ verder zijn met het ontwikkelen van masters verloskunde gericht. Momenteel zijn 44 verloskundigen bezig met de post-graduate aan de universiteit.

We hebben het over een groot aantal onderwerpen gehad in de verloskunde. Een van de meest interessante onderwerpen was postnatale zorg (na de bevalling). Nederland is uniek met het kraamzorg systeem. De eerst 8 dagen is er 4 uur per dag een kraamverzorgster bij je in NL. De verloskundige komt op dag 1,3,5 en 7 of 8. In NZ heb je geen kraamverzorgster, deze rol vervult de verloskundige. In de eerste 6 weken na de bevalling bezoekt ze de kraamvrouw 12 keer, waaronder elke dag een uur de gehele eerste week.

Woensdag ochtend stapte ik in de auto om Eline op te halen en vervolgens te rijden naar Porirua voor een meeloop dag in een verloskunde praktijk. Ik had erg veel zin in een hele dag weer vol met verloskunde.

We hebben meegelopen met Shelly de community midwife. Ze zit nu 5 jaar in het vak. Ze werk in de praktijk met een partner, samen hebben ze een caseload van 6-8 uitgerekende vrouwen per maand. Ik vind het een geweldige vrouw met fysiologische idealen in de verloskunde. Eline en ik hebben haar de hele dag geobserveerd. Verloskunde aan de andere kant van de wereld is in de grote lijnen hetzelfde. Beleidsopties en indeling van diensten/werk is anders, heel interessant.

We hebben veel vragen kunnen stellen en gediscussieerd over de verschillen in beleid in NL en NZ. Schelly vond het fijn om de vragen te ontvangen. Ze vertelde ons dat ze het fijn vindt om met studenten te werken die haar handelen bevragen. De vragen geven haar reden tot nadenken over haar eigen handelen. Wat ligt eigenlijk ten grondslag aan. Ik vind dit een fijne instelling, ik zou haar graag als stagebegeleider hebben. Het was een leerzame dag een een inzicht hoe het zou zijn om hier in NZ te werken als verloskundige.

Er volgt nog een blog over de 2 weken vakantie op het Noordereiland.

Bus full of grandma’s

Vrijdagmorgen tijdens het wachten op de bus komt er een oudere vrouw naast mij staan. Ze is ongeveer 70 jaar oud, +/-155cm (ik kijk zo over haar heen), paarse muts, heeft een nepbloem op haar jas opgespeld en ziet er uit alsof ze nog vol van het leven geniet. We stappen in de zelfde bus, tot mijn verbazing stappen er elke halte nog meer oma’s de bus in. Elke vrouw groet de andere, het lijkt alsof ze elkaar goed kennen.  Langzamerhand vult de bus zich met typische lucht van oudere mensen. Ik moet lachen en denk aan de precies dezelfde oude vertrouwde lucht die rond mijn oma hangt.

Thomas vertelde mij gisteren dat het vandaag Daffodil Day is. Dit realiseerde ik mij pas later in de stad, op het moment dat ik mensen zag staan die nepbloemen verkopen om op te spelden voor 
fundraising en awareness voor NZ’ers met kanker.

(Op de terugweg naar huis heb ik ook gedoneerd en was de bus vol met opgespelde daffodils.)

Er stapt nu een vrouw van ongeveer 40 in de bus, ze heeft het gewicht van alle oma’s en ik samen. Ze is ongeveer 160cm, +/- 200 kilo en loopt waggelend naar een plek. Ze past net tussen de stoel waar ze op zit en de stoel voor haar.  Ik denk dat mijn bovenbeen 5x in haar bovenbeen past. Ik sta versteld en ben wel een beetje geschokt.

Mijn blik wendt zich weer af naar de oma’s. Een van de oma’s is Chinees of Japans en heeft nog geen grijs haartje, terwijl de anderen echt helemaal grijs/wit haar hebben. Ze lijkt hierdoor jonger, maar de rimpels in haar gezicht en het montuur  van haar bril wijzen er op dat ze even oud is.

De inmiddels zeven ingestapte vrouwen verlaten de bus bij dezelfde halte. Wat zouden ze gaan doen? Breien, naar de kerk of mischien gezellig samen een wandeling maken.
Echter, alleen twee vrouwen blijven bij de halte staan kletsen en de andere vrouwen lopen ieder hun kant op. Ik had echt verwacht dat ze iets samen zouden gaan doen.

Ik heb heel erg zin in vanmiddag en de komende twee weken. Ik ga op vakantie met een groep van 11 internationale studenten. Al het plannen was veel werk en overleg is toch wel lastig met 11 mensen. Uiteindelijk hebben we besloten om met twee auto’s te gaan, één acht persoons en één vijf persoons. Vanavond gaan we camperen in  Paerahi beach en de volgende stops zijn:  

De tweede week verlaat ik de groep om Thomas te ontmoeten en samen te reizen naar Wheitianga voor het familieweekend. ZO VEEL ZIN IN!

Volgende blogs zullen na de vakantie zijn, wellicht hebben we geen bereik en geen internet. 

What to do Surfing, Kayaking or something else?

Vorige week keek ik de hele week al uit naar het Surfen en Kajakken. Vrijwel elke dag staat er wind en zijn er golven behalve afgelopen week zaterdag. Helaas ging het surfen niet door, in de plaats hiervan ben ik maar bezig gegaan met het lezen van het Fundamentalism & Gender boek en aan het einde van de dag een strandwandeling.

dav

cof

Zondag Kajakken! Thomas en ik er helemaal klaar voor: twee lagen thermo onderkleding, fleecevest, en warme koffie in de thermoskan voor onderweg. Eenmaal aangekomen is er niemand, blijkt dat we de mail ’s ochtends hebben gemist met het bericht dat de trip was gecanceld door de hevige regenval en wind. “What to do?” op een zondag morgen om 9:00 bepakt.

Na een aantal minuten staren op de kaart hebben we besloten om naar Makara Beach te rijden, om de stormachtige dag heerlijk uit te waaien langs de kust. Uiteindelijk een super mooie wandeling langs de kust over de rotsen gelopen.cof

sdr

sdr

HERKANSING! Thomas en ik stapten vanmorgen opnieuw helemaal bepakt in de auto op weg naar de afgesproken plaats voor het kajakken. Vanwege de lengte van thomas was ons de tip gegeven om eerder te komen om de kajaks te passen. Na het verwijderen van een aantal stukken plastic dat het zitten comfortabeler maakt, paste ook Thomas in een kajak. Naast de boot en de twee lagen thermo onderkleding werd de uitrusting aangevuld met: een helm, klein zwemvest/harnas , peddel en een skirt (voorkomt dat er veel water in de kajak komt).

Na een half uur rijden kwamen we aan bij de Hutt River.  Veiligheidsinstructie, koppelen aan een ervaren kajakker en gaan. Eerst oefenen op een “rustig” stuk. Ik leerde hoe om te gaan met de stroming, wat wel te doen en wat niet te doen. Het is zoiets als leren fietsen, vallen, in dit geval omslaan, en weer door gaan. Je instinkt werkt tegen je en de kajak is compleet anders dan een kano. Ik geef toe dat het soms erg spannend en soms zelfs eng was.

Na beter leren omgaan met de stroming, drie keer te zijn omgeslagen in het ijskoude water kreeg ik de slag beter te pakken. De kick die je krijgt wanneer je midden door de golven in de stroming gaat is niet te beschrijven. Golven die het water in je gezicht spatten, gewoon geweldig.

Mensen die graag iets meer willen zien, een link van het zelfde stuk rivier alleen op een andere dag: https://www.facebook.com/VicUniCanoeClub/?hc_ref=ARRaqlmGanntM_X05m-GSUiHyj_GUhdKQJgp1GnF9xlaR2j6KeocS_Jr7EU51ZfVBE0
Kijk zeker tot aan het einde hier is de rivier zelfs nog iets ruiger.

Wat een super te gekke, adrenaline veroorzakende, soms enge en zeker uitdagende ervaring!!

YUCC
YUCC

Study Deviant Behavior

Inmiddels heeft Ludovico Einaudi mij door al heel wat uren studie gesleept. In Nederland kon ik elke muziekstijl luisteren tijdens het leren. Hier in Nieuw-Zeeland gaat dat helaas niet op. De Engelstalige muziek zorg ervoor dat ik de Engelse tekst die ik aan het lezen ben niet meer kan volgen. Vandaar de switch naar klassieke mooie muziek zonder zang.

Deze week ben ik druk bezig met het schrijven van een Essay/ book review, voor het vak What is Religion? Eigenlijk ben ik er al twee weken mee bezig. Elke keer moet ik mijzelf er weer op aansturen om verder te lezen in het boek. Heb inmiddels al het studie afwijkend gedrag vertoond: schoonmaken, blog schrijven, uitgebreid eten koken, uitstellen, één aflevering van How I met your mother kijken en meer…

Ik heb een deal gemaakt met mij zelf de weekenden zijn om Nieuw-Zeeland te zien en leuke dingen te doen en MA t/m VR zijn voor school en dan ook van 09:00 – 16:00, met als enige uitzondering belangrijke essay’s. Het studie afwijkend gedrag (omzeilen van de deal) zorgde ervoor dat ik donderdag tot 02:30 bezig ben geweest met het essay.
Eigenlijk is er nog een tweede deal -> niet werken. HEERLIJK! Genieten van alle schoonheid dat Nieuw-zeeland bied.

Het Essay telt voor 30% van mijn eindcijfer. Het boek dat ik heb gekozen is Fundamentalism & Gender.  Het boek gaat over het gene waar ik geïnteresseerd ben in religie namelijk gender. Wat zorg ervoor in de historie dat er anders wordt omgegaan met de verschillende geslachten. Het begint eigenlijk al in de bijbel.

Vorige week heb ik een college gehad over de inhoud van de bijbel. Ik had niet gedacht het ZO interessant te vinden. Het originele boek is in het Hebreeuws geschreven, vervolgens vertaald naar het Latijn en Grieks en nogmaals vertaald naar het Engels +/- 400 jaar geleden. Dit ervoor  heeft gezorgd dat er veel foutieve vertaling in zitten, 400 jaar geleden waren er slechts een aantal woordenboeken en tolken. Een paar voorbeelden van de foutieve vertalingen in de eerste 3 hoofdstukken van de bijbel:
– de appel in het verhaal kennen, in het Hebreeuws werd een stuk fruit beschreven;
– Eva werd uit Adam’s rib gemaakt, in het Hebreeuws was dit geen rib maar werd deel omschreven.

Onze docent houdt ervan om afbeeldingen in zijn powerpoint slide te stoppen. Het leuke is dat hij ook mij beïnvloed en zelfs Thomas. Adam en Eva zijn het voorbeeld. Wanneer je een appel, twee bomen een man en een vrouw ziet, denk iedereen gelijk aan The Garden of Eden. Zelfs in een Doritos commercial.  Ik had dit verteld aan Thomas en hij zag de volgende dag de onderstaande muurschildering in Wellington.

IMG-20170815-WA0001

Een ander punt dat uit het college naar voren kwam was dat “prejudgements”  een grote invloed hebben. De achtergrond en vooroordelen waarmee jij begint het boek te lezen, dat ga je ook vinden in het boek. De persoon die het heeft opgeschreven of wellicht heeft vertaald hebben de bijbel mogelijk gebiast (beïnvloed) opgeschreven.

De bijbel heeft een grote invloed gemaakt op de geschiedenis en heeft er voor zorgt dat onze cultuur en maatschappij is als vandaag de dag. Wat als de namen Eva en Adam waren omgedraaid. Had dit geleid tot de zelfde wereld als die gene waarin wij nu leven? Of had dit wellicht tot grote veranderingen geleid.

 

 

Us as the experts in front of midwives

New Zealand college of midwivesIk had het niet verwacht om binnen een maand na aankomst al in een ziekenhuis binnen te lopen. Echter niet voor een ongeval of bevalling, maar voor een verloskundigen meeting.

Na het versturen van een aantal mails aan de Nieuw-Zeelandse verloskundigen, die Eline en ik hadden ontmoet tijdens het congres Canada, werden we uitgenodigd om langs de regionale verloskundigen meeting te komen. We hebben aangeboden dat we ons wel graag wilden voorstellen en over het verloskundige systeem in Nederland vertellen. De Verloskundige die de avond organiseerde was gelijk enthousiast en we kregen 15 min om te presenteren.

Tijdens binnenkomst in de zaal in een ziekenhuis waren er nog maar enkele verloskundigen aanwezig. Langzamerhand druppelde de verloskundigen en studenten binnen tot ongeveer een groep van 30. Wat mij gelijk opviel was dat de gemiddelde leeftijd van de studenten veel hoger lag dan in NL. De student die naast mij zat en begon met breien was in de 40.

De sfeer in de ruimte was erg relaxt. De verloskundigen waren erg blij om elkaar weer eens te zien. De ruimte was basic met weinig technologie. Na de introductie van de avond en het voorstellen werden we naar voren geroepen om te presenteren. Eline had zich uitgeleefd op een mooie PowerPoint. Presenteren in het Engels is iets lastiger dan in Nederlands. Gelukkig ging de presentatie super goed en reageerden de verloskundigen erg enthousiast. Aan het einde kregen we een groot applaus. De verloskundigen stelden aantal vragen over het leersysteem, de indeling van de verloskundige zorg, hoe verloskundigen worden betaald, hoeveel vrouwen borstvoeding geven en ook hoeveel bevallingen wij moeten doen als studenten voordat we kunnen afstuderen.

Na een kop thee en gezonde snacks gingen we verder met de agendapunten van de bijeenkomst. De onderwerpen die over de gehele avond naar boven kwamen zijn ook actuele onderwerpen in NL. voorbeelden zijn het E-dossier, financiering van de verloskundigen, nieuw en lopende onderzoeken. Het werd duidelijk dat er een enorm te kort is aan verloskundigen in deze regio. In een locatie waren er 9 verloskundigen te kort. Het gebeurde wel dat een verloskundige uit een dienst kwam maar 5 uur slaap had en de volgende dienst alweer in moest. Eline en ik zouden zo aan de bak kunnen.

Aan het einde van de presentatie vroegen de verloskundigen of wij ook stag gaan lopen in Nieuw-Zeeland. Helaas mogen Eline en ik niet stagelopen wegens het soort visum dat we hebben. We vertelden aan de hele zaal dat we wel erg graag een dag wilden meelopen in NZ, zodat we een beter beeld kunnen krijgen hoe de verloskundige zorg hier is georganiseerd en verloopt. Aan het einde van de meeting kregen we van een aantal verloskundigen het aanbod om een dag mee te lopen. We zijn tevens uitgenodigd om bij andere events aanwezig te zijn en volgende vergaderingen. Het leuke is dat verloskundigen hier ook gezamenlijke leuke events organiseren zoals een filmavond. Ik denk dat dit ook een leuk idee is voor in NL verloskunde wereld.

Eline en ik hadden gehoopt dat één verloskundige enthousiast genoeg zou zijn na de presentatie, om ons mee te laten lopen. We hadden niet kunnen hopen dat er zo veel respons was. Ik kan niet wachten om een dag mee te lopen. Jullie zullen hier dan ook zeker een blog over in jullie mailbox kunnen verwachten!

First Time

Afgelopen Weekend heb ik Thomas zijn ouders voor het eerst ontmoet in Nelson. Na bijna twee jaar een relatie te hebben kon ik niet wachten om zijn ouders beter te leren kennen dan via skype.

Vrijdag middag had ik eerst met Jessica mijn internationale buddy afgesproken om te lunchen in het café the Botanist in Lyall Bay. We zaten aan de voorkant van het café met uitzicht op het strand.  We hadden allebei een heerlijke burger gegeten. Tijdens het eten kon je precies zien waar ik zat, zoals Heleen het altijd zegt. We hebben de gehele tijd gekletst over de vakken die we volgen en dan antropologie gedeeltelijke raakvlakken heeft met religie en filosofie. De tijd vloog om!cofJessica had aangeboden om mij naar het vliegveld te brengen waar ik afgesproken had met Thomas. Op het vliegveld zag ik al snel Thomas lopen, samen zijn we naar de juiste gate gelopen voor de vlucht naar Nelson. Tot mijn grote verbazing kon ik zo in het vliegtuig stappen zonder mij te hoeven identificeren, wat hier overigens erg normaal is. De weekendtas die ik meebracht hoefde ik niet te laten checken. Ik ben het zo gewend om vloeistoffen eruit te halen en hem te laten scannen.
Tijdens het instappen in het kleine vliegtuig keek ik rond en besefte dat niemand in het vliegtuig is gecheckt, dus als iemand kwaad zou willen zou dit zo kunnen. Ik schrok van mijn gedachten, ik ben daadwerkelijk wel beïnvloed door alle nieuwsberichten. Terwijl ik ging zitten zag ik dat het vliegtuig bestond uit 12 rijen keer 4 stoelen. Het vliegtuig had enkel 2 propellers, eigenlijk is het een soort grote bus.bdr

Na minder dan een uur vliegen zag ik Nelson vanuit de lucht. Thomas kon Mapua aanwijzen, de plaats waar Thomas ouders wonen. Tijdens het binnenlopen van het kleine vliegveld zag ik Jan staan, de vader van Thomas. Hij steeg boven veel andere mensen uit qua lengte, langer dan ik had gedacht. Na een omhelzing snel de auto in om naar huis te rijden. Thomas had honger en ik kon niet wachten om te zien waar de ouders van Thomas wonen. Ik had al gehoord dat ze gelukkig we dubbel glas en een centrale verwarming hebben. Superfijn en zeldzaam hier haha.  Thomas ouders hebben een heerlijk groot balkon gericht op de zon en een grote eettafel buiten. Na ook Petra te hebben omhelst zijn we gaan eten en hebben we leuke gezellige gesprekken gehad de hele avond. Het eten was overigens heerlijk!

De zaterdag zijn we een grote wandeling gaan maken in het Abel Tasman park. Bij aankomst in de ochtend hebben we eerst koffiegedronken en zelf gebakken brownie gegeten. Vervolgens zijn we gaan lopen over het mooie pad langs de kust met enorm mooie en grote stranden. Op een van de stranden zijn we gaan picknicken. Op de terugweg was het nog verder laagtij geworden, Petra en ik wilden wel een stukje wadlopen terug. De mannen durfden niet en hadden geen zin in mogelijk natte schoenen, dus zijn Petra en ik gezellig samen gaan lopen. We zouden elkaar wel weer zien bij de auto. In de grond zaten allemaal kleine gaatjes, na inspectie bleek dat in elk gat een krab zat. Op een gegeven moment kwamen Petra en ik bij een stroompje en inderdaad konden we niet onder natte voeten uit. In de verte zagen we de mannen alweer over de vlonders lopen. Na een 4 uur durende wandeling zagen we in de auto op de terugweg een ijscotent (midden in de winter), waarom ook niet. Het was een heerlijk yoghurt ijsje met verse vruchten.

 

De zondag zijn we koffie gaan drinken in het Riverside café dat behoord bij een gemeenschap. Het is Nieuw-Zeelands oudste internationale gemeenschap. Ontstaan in 1941 met een kleine groep christelijke pacifisten die de dienstplicht in de tweede wereldoorlog wilden ontlopen en duurzaam wilden wonen. Wie meer wil lezen over de community:  https://www.riverside.org.nz/about-us

 


In de middag zijn Thomas en ik een wandeling gaan maken over Mapua Beach. Heerlijk uitwaaien.

 

De maandag ochtend zijn we met zijn allen Nelson ingegaan, een stad met ongeveer 40 000 inwoners. Ik kreeg een beetje een wintersport drop gevoel, veel groen en weinig hoge gebouwen. We hebben een stuk langs de rivier gelopen en ook een leuk park ingelopen. We moesten al snel weer vertrekken om op tijd aan te komen op het vliegveld. Het weekend ging erg snel voorbij en ik vond het erg leuk om de gelijkenissen tussen Thomas en zijn ouders te zien en ik denk dat Thomas ongeveer de zelfde normen en waarden heeft mee gekregen dan ik. Bedankt voor het leuke weekend Jan en Petra!

 

Bus Girl

sdr

Vanochtend nam ik bus 18 naar de universiteit. Tijdens de busrit las ik verder in het boek dat ik heb gekozen voor het eerste Religion Essay: “Fundamentalism and gender”.  Af en toe moet ik opkijken om niet misselijk te worden van de vele bochten. Elke dag kijk ik mijn ogen uit in de bus, het is waarschijnlijk een van de plekken waar ik kiwi’s het best kan observeren zonder dat het echt opvalt. Sommige mensen stinken naar alcohol of kleren die 2 weken niet zijn gewassen, anderen hebben overgewicht, wat ervoor zorgt dat ik soms maar op een bil op de stoel naast hun kan zitten.

Vandaag zat er een meisje van ongeveer 10-12 jaar naast mij. Ze zag er erg ongelukkig uit, in elkaar gedoken en te plukken aan een plastic stukje op haar tas. Schuin voor ons zaten een aantal kinderen te lachen en spelletjes te doen op hun telefoons en zelfs een jongen met een hip kapsel had ook een laptop opschoot in de bus waar hij een spelletje op speelde. Ik zag het meisje meerdere malen naar ze kijken en enkele seconden later haar blik weer afwenden naar beneden. Ik kon het niet laten om af en toe mijn blik af te wenden naar haar gezicht, ze had het niet eens door dat ik af en toe staarde. Ze was zo in gedachten, het leken wel zorgen. Ze had een groene jas aan met een aantal vlekken, een grote bril op en een oudere schooltas.

Ik werd er wel een beetje verdrietig van om iemand zo te zien. Misschien is ze helemaal niet verdrietig en is ze gewoon in haar gedachten verzonken. Ik dacht aan het artikel dat ik vorige week in de krant zag over de hoge zelfmoordcijfers in de leeftijd onder 18 in Nieuw-Zeeland.

Wat nou als ik de dag van dit meisje op een of andere manier leuk kon maken. Ik begon na te denken. Zou ik een leuk gesprek met haar aangaan? Dat durfde ik niet echt, wat zou ik moeten zeggen en waarover. Eigenlijk moet ik ook het boek lezen. Ik had post-its in het boek en besloot er iets op te schrijven en aan haar te geven. Ik schreef op: don’t worry be happy. Ik maakte er een tekeningetje bij van een soort blije kat -> super mislukt maar wel grappig.

Ik dacht aan wat zou ik graag hebben gehoord toen ik die leeftijd was. Onlangs zag ik een interview met Ed Sheeran. Hij zei je kan alles bereiken wat je wil als je maar hard genoeg probeert en te zijn wie je bent. Alle sterren en mensen die ergens goed in zijn, zijn in hun verleden gepest. Gepest omdat ze anders zijn, ze vallen op in de groep. Doe iets met het gene dat jou uniek maakt.

Ik besloot hierom op de achterkant te schrijven: you can do everything you want in life, if you try hard enough and be yourself. Vlak voordat ik uitstapte gaf ik de blauwe memo aan haar. Het was heel druk dus moest snel, voordat ik bij de deur was hoorde ik een meisje “thanks” roepen met in mijn beleving een blije opgewekte stem.

Hopelijk is het mij gelukt om haar dag wat leuker te maken. Ik geloof dat als jij iets goeds doet voor anderen je hier zelf ook profijt uit haalt. Als iedereen nou een ding op een dag zou doen voor een ander, misschien wel een vreemde zou iedereens leven een stukje leuker worden.

First night camping in our car

 


Eerste stop Rivendell, een van de filmlocaties van Lord of the rings. Tijdens de eerste keer gebruik maken van de selfiestick, druk ik mijn telefoon uit het hoesje met het scherm naar beneden op het grint. Helaas het beeldscherm stuk, gelukkig werken de touchscreen en voorcamera nog. Op de route terug naar de auto kwamen we een swingbridge /touwbrug tegen.


Op de Rimutaka crossing/bergpas stopten we bij een uitkijkpunt. Tot onze verbazing lag hier sneeuw. Iedereen stopte en er ontstond een groot sneeuwbal gevecht.


Volgende stop Lake Ferry Hotel. Na het verorberen van onze thuis gemaakte tosti en pannenkoek hebben we een wandeling langs het zwarte strand gemaakt. Door de hevige wind waren er prachtige golven. Na afgekoeld te zijn door de koude wind hebben we een heerlijke chocolademelk besteld in de cafe van het hotel.


Op de route naar Cape Palisser zijn we langs een aantal wegobstakels gereden. Het halve wegdek was op een aantal punten naar beneden gestort. Gedurende het weekend zijn we meerdere malen op gravel wegen terecht gekomen. Naast de wegobstakels lagen er ook zeehonden langs de weg. Bij aankomst duurde het niet lang meer voordat het donker zou worden. Snel zijn we de grootste aaneengesloten trap die ik ooit heb gezien opgelopen naar de vuurtoren. Een adembenemend uitzicht!

cof
De streep is het midden van de weg

Net voor het donker aangekomen op de camping. Camping bestaat uit een grasveld met 2 diksies, op een prachtlocatie. Na het opwarmen en eten van de hutspot zakte de tempratuur buiten en doken we de auto in. Op het foamrubberen bed de film Into the wild gekeken. Een waar gebeurd verhaal met een goede boodschap: “Happiness only real when shared” – Christopher Mccandless

Na de film hebben we nog een stuk gelopen. Zo donker, de maan zie je tussen de wolken door schijnen op de zee en golven. Terug bij de auto ontstaat er een gat in de wolken. Tegen de auto staan je hoofd achteroverleunen en samen sterrenkijken. Echt een momentje van geluk.

De volgende ochtend gewekt worden door zonlicht dat de auto binnen valt, heerlijk. Na een ontbijtje te hebben gesmeerd snel vertrokken om een wandeling te doen naar de Putangirua Pinnacles. Een tocht van ongeveer 2 uur, door de natuur langs een soort klei-achtig weg gespoelde natuurpilaren. Het deed Thomas denken aan de Sagrada de Familia. In de middag zijn we via Martinborough naar grotten gereden, helaas waren deze gesloten. Een aardige vrouw wees ons op de wandelroute die we hebben gelopen in de middle of nowhere.


Veel gezien van de Wellington regio en genoten van de natuur, wat een top weekend!

Sportive week, at the end of this semester my calfs (kuiten) would be enormous!

Thomas en ik bankje

De tweede week in Nieuw Zeeland zit er al weer bijna op. Wat een fantastische week!

Donderdagavond heb ik in het zwembad een les whitewater kayaking (wild water) gevolgd. Ik heb geleerd wat ik moet doen wanneer ik omsla: Stap 1 Zo klein mogelijk maken tegen de kajak aan. Stap 2 handen langs de kayak uit het water steken. Stap 3 slaan op de onderkant van de bood. Stap 4 weer zo klein mogelijk maken en wachten tot iemand je terugdraait. Volgende keer leren we hoe we zelf moeten terugrollen.

IMG_20170720_213127.jpgDeze week heb ik een aantal goede vrienden van Thomas ontmoet. Vrijdag hebben we een strandwandeling vanaf Days Bay. Dapper wilden we naar de vuurtoren lopen, echter bleken we na een lange tijd te lopen nog maar op de helft te zijn dus zijn we terug gekeerd. Ik heb voor het eerst vechtende geiten gezien en supermooie vergezichten met het wisselende stormachtige weer.

 

Zaterdag ben ik samen met Thomas, Matt, Callum en Sharlene om 10 uur begonnen met een kop goede koffie. Wat heb ik genoten van een goed kopje koffie, stiekem mis ik de bonenkoffie van thuis. De middag zijn we gaan wandelen in de bergen achter Days Bay, totaal 16 km afgelegd. Wat mij opviel is dat het bos compleet anders is, heb geen boom kunnen herkennen. Tijdens de terugweg werden door de hevige vind en hoogtij de golven op de weg geduwd.

bdr

Zondag ben ik met een klein groepje de skyline walk gaan lopen. We hebben 5 uur gelopen over de heuveltoppen rondom Wellington en een afstand van 13 km afgelegd. Wat een mooi uitzicht en wat een lekker weer. Onderweg sprongen er uit het niets 3 koeien op die midden op het pad stonden, gelukkig hebben we ze zonder kleerscheuren gepasseerd.

 

Maandag avond heb ik voor het eerst Yoga gedaan. Ik ben onder de indruk hoe intens de sport eigenlijk is. Na een aantal oefeningen begonnen mijn buikspieren en armen al te trillen. Ik ben erachter gekomen hoe stijf ik eigenlijk ben. Ik heb me opgegeven voor het hele semester. Na de 45 min zweten zijn we nog gezamenlijk gaan mediteren. We gingen samen een nummer zingen, was wel relaxend.

Naast alle leuke uitjes ben ik ook druk bezig met studeren.De bibliotheek van de universiteit heeft 6 verdiepingen, op elke verdieping is er ruimte voor zelfstudie met een prachtig uitzicht over Wellington. De colleges gaan al dieper de stof in, de eerste bestanden zijn gelezen en ik heb de eerste kleine tussentoets gehaald. De colleges gingen over:
– The Big questions ging over de vraag: “What is the meaning of life?”.
– What is Religion ging over het belang van kennis over andere geloven.
– Learning and behaviour ging over gedrag en de theorieën (Piaget, Erikson enz .) hier  achter. Ook werd er wat meer uitleg gegeven over het eerste essay, dit wordt het  uitvoeren van een case studie (interview) en bevindingen uitleggen in 1500 woorden.
Studeren met uitzicht

 

Opvallend in Nieuw-Zeeland:
Er zijn hier meer mensen met Obesitas.
De zon draait de andere kant op.
Iedereen zegt “thanks driver” als ze de bus uitstappen.
Het water smaakt helaas naar chloor.
De Magnolia is in de winter in bloei (niet geheel normaal in NZ)
dig

First week in New Zealand

sdr
Eerste week in Nieuw-Zeeland is voorbijgevlogen! Ik ben officieel welkom geheten door de Maori doormiddel van een Pōwhiri klinkt als “pawfitty”. Dit is een ritueel van oudsher tussen twee stammen in de Marae (het heilig huis). De Pōwhiri bestaat uit zes onderdelen, waarbij er wordt gezongen in Maori. In de ochtend hebben we uitleg gehad wat er gebeurt in het ritueel en hebben we geleerd om een Waiata te zingen. Het nummer ging over een vogel(tui), hoe we met gezang samen kunnen komen als een groep. De Pōwhiri maakt onderscheid tussen vrienden en vijanden.

 

 

Dit weekend heb ik een klein tipje van de sluier meegekregen van de mooie natuur en wandelroutes in Nieuw-Zeeland. Zaterdag heb ik mount Victoria beklommen, met als resultaat een mooi uitzicht over de stad.

 

Zondag hebben Thomas en ik een wandelroute aan de kust gelopen, richting Devils Rock. Halverwege kwamen we een kolonie zeehonden tegen! Zoo veel en zo dichtbij, ze hebben wel een vreselijk vieze vislucht.

 

 

De introductie lessen zijn officieel afgelopen, gisteren en vandaag de eerste colleges gevolgd aan de universiteit. De colleges waren erg interessant. Gelukkig heb ik alles kunnen begrijpen wat er werd gezegd.

Mijn eerste kilometers achter het stuur, in Thomas en mijn auto, in Nieuw-Zeeland zijn een feit. Het ging goed, alleen links rijden voelt heel onnatuurlijk. Ik heb een aantal keer de ruitenwisser aangedaan in plaats van de richtingaanwijzer. Het rijden in een automaat voelde ook gek, bij het stoplicht tilde ik mijn voet al op. Gelukkig tilde ik heb alleen op en trapte ik niet op de rem.
sdrOok de afgelopen dagen zijn mij er een aantal verschillen opgevallen:
Sloten en klinken draaien van de deur af, niet richting het slot. Iedereen begroet elkaar met hoe gaat het als begroeting. De zon draait de andere kant op.

​First day at Victoria university of Wellington “the honeymoon phase”


Gedurende de eerste dag heb ik al veel geleerd over de kiwis en Nieuw-Zeeland (NZ).

De gebouwen hebben hier geen standaard centrale verwarming, dubbel glas en isolatie. Het appartement waar ik woon ook niet. Momenteel is er een enorme storm. De wind is erg hard en het regent bijna constant. We hebben als eerst een elektrische kachel gekocht.

Groenten en fruit zijn erg duur in de supermarkt, courgettes zijn bijvoorbeeld 10$ per kilo (€6,60) en paprika is $2,50 per stuk (€1,60). Er is veel prijsverschil in waar je de groentes en fruit koopt.

Vandaag heb ik geleerd wat te doen tijdens een aardbeving: Hide  -> cover -> hold. Heel NZ bevind zich op een tectonische plaat, dus er zijn meerdere kleine aardbevingen. Hopelijk geen grote in de komende 7 maanden.

Ik heb enkele Maori woorden en veel gebruikt woorden in NZ geleerd:
Kia ora = hallo, hoe gaat het?
Ka pai = goed gedaan;
Ta = dankje;
Flash = cool, fancy, impressive;
AB’s= the All Blacks (rugby team);
Dairy = lokaal kleine supermark;
Cuppa = beker thee of koffie;
BYO (bring your own alcohol) = eigen alcohol mee nemen;
Wop-wops = plek in the midle of nowhere;
DIY (do it yourself) = het zelf doen;
Barbie = barbeque;
Jandals/thongs = slippers;
Togs = zwemkleding.

Na de dag op de universiteit ben ik met een groep studenten uit Canada, Duitsland, Nederland, Frankrijk, Italie, Amerika, United Kingdom en Spanje gaan koffie drinken. We hebben met een paar samen gekookt in een hostel en zijn later met een grote groep naar de pub gegaan. Ik heb in de pub voor het eerst leren Poolen.

Zoals de professor het noemde zit ik in de honnymoon phase. Ik heb het helemaal naar mijn zin hier.

Arrived

Veilig geland in Wellington. Eerste indrukken uit het vliegtuigraam zijn goed. Ik ga als een van de eersten opstaan en wil eigenlijk het vliegtuig wel uitrennen. Thomas staat ergens in een straal van 100 m.

YESS daar staat hij!! Nog voor het ophalen van de koffers! We omhelsen en kussen elkaar. Ik prik Thomas een paar keer om te kijken of hij wel echt is. Conclusie: hij is het echt!

We stappen in onze auto. Ik stapte bijna in aan de bestuurderskant, het stuur aan de verkeerde kant wordt nog wel even wennen. Eline thuis brengen en dan naar ons huis.

Eerste indruk van de kiwis is dat ze mietjes zijn.  Iedereen draagt dikke winterkleren en mutsen terwijl de zon schijnt en het 6 graden is. Tweede indruk dat ze qua uiterlijk in Nederland niet zouden opvallen.

​New Zealand is getting close!

Na lang aftellen ben ik vandaag vertrokken vanaf Zuidbroek(25°C), via Doha een hap warme lucht meepakken (34°C) met als eindbestemming de winter in Nieuw-Zeeland(10°C). Een jaar geleden ben ik samen met Eline begonnen aan het plannen van de Minor (30 EC-studiepunten) aan Victoria university of Wellington.

Straks na een half jaar eindelijk Thomas weer in mijn armen sluiten. Stiekem kijk ik daar op dit moment het meest naar uit. Het feit dat ik straks in Nieuw-Zeeland woon komt nog niet echt binnen! Tevens mis ik nog het besef dat ik de komende maanden mijn familie zal missen.

Momenteel sta ik in een volle rijdende shuttlebus tussen de gate en het vliegtuig die mij naar Nieuw-Zeeland zal brengen. Met vlinders in mijn buik denk ik aan straks in Wellington. Echter leidt Eline mij al snel af met het zingen van “de wielen van de bus”. Straks bij aankomst in Auckland voor de laatste overstap zal het bericht verschijnen op mijn blog!