Government hospital circumstances

Op de laatste dag van mijn reis in Nepal heb ik nog de mogelijkheid gehad om in een overheidsziekenhuis te mee te kijken. Bij binnenkomst was het al anders, er stonden mensen van het leger bij de poort. Het gebouw is heel erg oud! Na binnenkomst zocht ik contact met een gynaecoloog. Ze gaf me een korte rondleiding. Er zijn twee bevallocaties. Vrouwen die binnenkomen worden gelijk onderzocht, hoe ver ze in het bevalproces zijn. Als ze 10 cm hebben mogen ze bevallen op de plek waar ze binnen kwamen. Indien ze 4 cm hebben dan gaan ze naar de afdeling waar ik 2,5 uur heb meegekeken. Minder dan 4cm moet de vrouw op de gang wachten. Per ruimte zijn er 3 bevalbedden met slechts een gordijn of plastic tussenschot als muur er tussen. Op de eerste afdeling mag niemand anders mee. Op de afdeling waar ik stond mocht de partner en/of moeder bij de bevalling zijn.

De basics op medisch gebied rondom de bevalling zijn aanwezig en er bevallen 30-60 vrouwen per dag. De hygiëne en omstandigheden zijn erg slecht. De handschoenen worden gesteriliseerd en opnieuw gebruikt. Bloedspetters zitten van een aantal bevallingen op de muur en grond. Het beval bed is oud en helemaal verroest. Er loopt af en toe een kakkerlak op de muur. Als ik het zo opsom eigenlijk wel bizar!

De verpleegkundige/verloskundigen zijn wel erg kundig. Er ligt tevens een reanimatiepop waar iedereen op kan oefenen. Partogram wordt ingevuld infuus. Elk half uur cortonen en pols, in actieve fase elke 15 min. Ik heb met 4 studenten kunnen kletsen die hier 3 maanden stage lopen. Eigen docent gaf hun begeleiding. Na 3 maanden stage zijn de verpleegkundigen “midwife”. Ze zijn verpleegkundige met verloskundige specialisatie.

In het ziekenhuis zijn andere richtlijnen, wat logisch is voor een onderontwikkeld land. Oxytocine wordt standaard vanaf 4 cm en na de bevalling actief gegeven. Er is geen CTG. Vanaf 500ml Bloedverlies is het een fluxus. Er wordt vrijwel standaard geknipt bij een vaginale bevalling. De dag dat ik kwam waren er 10 bevallingen geweest in de ochtend. Van de 10 kregen 8 vrouwen een knip. De bevalling die ik heb gezien was er geen indicatie voor de knip. De verloskundige benoemde kort perineum, het was een prim (eerste kind) die erg ver in de uitdrijving was en de knip werd te vroeg gezet. Alles in mijn lichaam schreeuwde nee tegen de knip. Door te vragen waarom ze het wilde doen hoopte ik dat de uitdrijving opeens snel zou gaan en ik deze vrouw een knip zou kunnen besparen. Ze zijn er van overtuigd dat het kind anders een lange uitdrijving had gehad. Nu was het 11 min voor een prim, terwijl 2 uur mag. De verloskundigen gaven zelf ook aan de 2 uur aan te houden voor alle bevallenden. Alles wordt tijdens de uitdrijving en hechten schoon gemaakt met betadine, tegen infectie. Wat hier nummer één overlijdensoorzaak is. Zo kan ik nog heel veel verschillen opnoemen.

Dit alles terwijl dit het beste overheidsziekenhuis van het land is. De vrouwen die hier bevallen krijgen 1000 Roepie (8 euro) van de overheid om er voor te zorgen dat er meer vrouwen in het ziekenhuis bevallen. Dit heeft ervoor gezorgd dat de vrouwen die overlijden tijdens de bevalling in de afgelopen jaren is gehalveerd! 8 euro is in Nepal veel geld!

Helaas voelde ik mij zelf helemaal niet lekker deze dag. Ik had enorme buikpijn voelde me erg slap en had totaal geen honger. In de nacht werd het alleen maar erger. Ik kreeg enorme koorts en ik moest elke paar uur naar de wc. Helaas was ik door alle lopramide heen. De volgende ochtend voelde ik mij nog minder goed. Ik had nog spullen liggen in het Siddhi Memorial hospital en dacht kan ik hier mooi nieuwe antidiarree medicatie halen. Om 17:15 stond mijn vlucht gepland. Diarree en 22 uur onderweg zijn geen goede combinatie.

Aangekomen in het ziekenhuis heb ik snel antidiarree medicatie gehaald en ingenomen. Ik voelde me nog steeds erg ziek en koortsig maar besloot om in NL verder te kijken. Shyam de founder/directeur van het ziekenhuis vroeg of ik nog langs wilde komen. Hij had de donatie binnen gekregen tijdens de week dat Marleen en ik aan het reizen waren. Hij was heel erg blij en we hebben het nog een tijd over het ziekenhuis gehad en wat er beter kon. Dat er meer bevalling naar dit ziekenhuis moeten komen. Echter dit heel moeilijk is omdat in het Siddhi een kleine bijdrage betalen en in het overheidsziekenhuis dus zelfs geld krijgen.

Ook de founder zag dat ik me ziek voelde en maakte zich gelijk zorgen. Hij gaf me koekjes mee een hoopte op een goede en spoedige vlucht. Om 14:00 werd ik naar het vliegveld gebracht en nam ik afscheid van Marleen. Ik had een open fles water met opgeloste suikers en zouten mee. Tot mijn verbazing heb ik deze 1,5 L fles mee door de douane kunnen nemen in Nepal en India. De laatste vlucht zat ik dus met een 1,5 L in een KLM vliegtuig. De vlucht ging gelukkig spoedig de airconditioning hielp tegen het koortsig gevoel. Helaas voelde ik me heel slap en had spierpijn overal. Ik heb vrijwel niets kunnen eten, omdat mijn maag gewoon blokkeerde.

Na aankomst op Schiphol de eerste trein naar Groningen gepakt. In de trein merkte ik pas dat ik eigenlijk wel erg ziek was. Ik was enorm geschrokken toen er bloed bij de ontlasting zat en een hoge hartslag. Eenmaal thuis aangekomen voelde ik me slechter en slechter.

Thuis mijn temperatuur opgemeten. Ik had 39,6°C en dus wel degelijk koorts! De eerste keer dat ik koorts heb gehad in mijn leven. Na deze gegevens maar gelijk naar de huisarts gebeld en konden de zelfde dag nog terecht. Ik had een hartslag van 130 en erg drukpijnlijke buik. Hij vertrouwde het niet en wilde het met de infectioloog van het UMCG ging overleggen. Ze wilde mij zien.

Op naar de spoedeisende hulp waar ik werd behandeld als iemand met een tropische ziekte. Heel erg vriendelijke dokters en verpleegkundigen. WAUW wat een verschil qua ziekenhuis met Nepal! Na onderzoeken en grondig uitvragen wat ik allemaal had gedaan werd er bloed en kweken afgenomen.

Na 1,5 uur kwamen de bloeduitslagen terug en waren deze gelukkig niet verontrustend, alleen hogere infectiewaarden. Ik had heel veel gedronken de afgelopen dagen en dus ook geen vochttekort. Ik mocht gelukkig naar huis met antibiotica en moest terug komen indien de klachten toenamen.

Nu een aantal dagen later gaat het weer heel erg goed! Ik eet weer alles en heb weer energie als voorheen. Nu weer energie om in deze blog te kunnen stoppen. Gelukkig is alles goed gegaan! Was wel heel erg spannend. Nepal was het nog steeds dubbel en dwars waard!

De directeur benoemde dat hij veel respect voor mij heeft en dat ik een geweldige aanwinst ben als sponsor. Waar ik natuurlijk zelf super trots op ben! Wat een geweldig avontuur! Ik heb besloten om zeker terug naar Nepal te komen in de toekomst. Wellicht voor een langere periode om mijn kennis nog uitgebreider te kunnen delen en te kunnen trekken door de Himalaya!

Liefs Laura

Advertenties

Allergie in Pokhara

Helaas geen zonsopkomst kunnen zien in Nagarkot! Wel heerlijk geslapen op een dik matras en wat waardeer je een warme douche als je deze een aantal dagen niet hebt gehad. Slechts weinig Nepalezen hebben een douche. Onderweg hebben we vaak mensen in een stroompje of uit een emmer zich zien wassen! (Foto volgt)

Zaterdag hebben we Charlotte naar the vliegveld gebracht, de 10 dagen zijn voorbij gevlogen!! Zo fijn dat Charlotte het leuk vond om samen enthousiaste plannen te maken voor onze reis! We hebben super veel plezier gehad met je grappige opmerkingen, angst voor beestjes en kaplaarzen!! Je bent een schat!

Na Charlotte af te hebben gezet bij het vliegveld begon dan onze reis. De volgende dag zaten Marleen en ik in de hobbelige bus naar Pokhara. We legden 204 km af in 8 uur, zonder oponthoud! Halverwege hadden we een lunchpauze die bij het ticket in zat. De laatste 3 uur heb ik met Jem uit Australië gekletst. Een filosofische kok die hier een restaurant wilde openen, echter om gezondheidsredenen (kanker) weer terug moest. We hebben het over van alles gehad. Hij benoemde dat Marleen en ik erg open en lieve mensen waren: “you are wearing your heart on your sleeve”. What een geweldige gesprek, misschien moeten we in NL echt allemaal wat minder op onze telefoons zitten in de bus en trein.

De busreis was zo gezellig dat we hadden besloten om af te spreken voor het avondeten. Jem wist een goed restaurant waar je heerlijk Indisch kon eten. Zo zaten we 4 uur later samen te eten. We aten een dosa en als drinken een Lassi. Lassi is gemaakt van yoghurt van een yak of buffel. Echt heerlijk je proeft de room en goed voor de darmflora!

De afgelopen dagen had ik af en toe een beetje rode uitslag echter ging het steeds weer weg. Marleen en ik hebben geprobeerd tot de bodem uit te zoeken waar de allergische reactie vandaan kwam. We hadden een vermoeden dat het de chilli kruiden was. Na het Indisch eten werd dit heel erg hard bevestigd. Ik kreeg uitslag over mijn gehele lichaam.

Het leek netelroos met enorme vochtbulten onder de huid. Ik besloot optijd te gaan slapen echter lukte dit niet omdat het voelde alsof ik door de brandnetels had gerold. Ik wist dat ook deze reactie weer over zal gaan. Naast de jeuk had ik ook nog eens diarree. Deze reactie was anders dan de andere keren en ik werd nu ook benauwd. Gelukkig had ik mijn asthma pufjes. Voor de zekerheid toch maar het dichtstbijzijnde ziekenhuis opgezocht, dit was gelukkig 400m. Ik werd toch bezorgd en heb mijn ouders opgebeld en geappt met vrienden. Gelukkig werkte de pufjes tijdens het bellen. We besloten de volgende dag naar de apotheek te gaan voor antihistamine tabletten als tip van Marieke, moeder van Juhi.

Bij het wakker worden de volgende ochtend was het gelukkig grotendeels weer weg. De medicatie opgehaald en genomen en had gelijk effect!! De medicatie ophalen was een avontuur op zich. De apotheekjes zij een ongeorganiseerd hokjes aan de straat. Gelukkig kende hij antihistaminica en kwam met twee opties. Ik kon kiezen hoeveel tabletten ik wilde. Besloten om beide 6 mee te nemen. Ik betaalde een aantal roepie per tablet en kreeg dit mee in een zakje gevouwen van krantenpapier. Bijsluiters hebben ze hier niet.

Foto’s volgen nog. Kan helaas nog niet bij alle canon camra foto’s.

Gedurende de drie dagen in Pokhara hebben we veel gedaan! We zijn gaan paragliden in de Himalaya. Hoe vet is dat!! Helaas was het slecht weer en de vlucht kort met alleen uitzicht op Pokhara. De ervaring was ondanks dat echt Gaaf! In het begin vloog er zelfs een roofvogel met is mee!

Na het paragliden hebben we nog een stuk gewandeld en voor de zoveelste keer een moesson regenbui meegemaakt.

Op de Tweede dag hebben een grot en een waterval bezocht. Zijn we naar de Boeddha stupa gegaan en hebben we kanoën gevaren over het Fewa meer.

De derde dag zijn we met een gids de Himalaya in gegaan voor een dag Hike. In de ochtend was het mooi weer en zagen we in de taxi voor het eerst de witte toppen van de Himalaya. De dichtstbijzijnde puntige is de Fish Tail en is 6997m hoog!! Het is een heilige berg en mag niet beklommen worden. Hij komt aan zijn naam omdat gedurende de zonsopkomst de berg een schaduw over het meer verspreid met de vorm van een visstaart. Helaas hebben we dit niet kunnen zien door het regenseizoen en de vele wolken. We zijn gaan hiken vab Kande (1720m) naar Australian camp(2045m) en Dhampus(1700m) en eindigden in Phedi (1130m). Totaal +/- 5 uur. Onderweg kwamen we veel bloedzuigers tegen die we regelmatig van onze schoenen moesten halen. Gelukkig had onze gids zout mee en stopten we dit in onze sokken. De gehele home bleef het droog!! En hadden zelfs uitzicht!

Na het hiken hebben we ons zelf getrakteerd op een massage van 1,5 uur!! Dit was slechts 4 euro duurder dan de massage van 1 uur :O.

Donderdag ochtend zijn we naar Chitwan vertrokken. Tijfens vertrek zagen we voor het eerste meerdere witte toppen van de Himalaya!! Een hobbelige busrit van 5 uur en een extra 2 uur stil staan, waarschijnlijk wegens een rots op de weg. Bij aankomst hebben we een korte tour net buiten het drop gehad. We hebben een krokodil zien jagen op een hond met succes. Dit was speciaal de gids had dit nog maar 2x gezien in zijn leven dat hij hier woont. Ons geluk werd nog even later nog een keer bevestigd toen we twee neushoorn zagen.

In het dorp zagen we al snel de eerste olifanten. Vast met kettingen om hun voorpoten en touw om de achterpoot. Het dorp heeft 80 olifanten die worden gebruikt voor toerisme. De overheid nog eens 50 die worden gebruikt voor patrouille tegen stropers. Het park zelf leven slechts 50 wilde olifanten. Mijn hart brak elke keer als ik een olifant zag. Ze zitten er met 5 mensen op voor 1,5 uur en dit dan 4-5 keer per dag! Er is nu een alternatief happy hour, helaas konden we dit niet zien omdat we alleen voor een volledige dag in Chitwan waren. Dit is niet het olifanten baden, maar vrij loslopen en nemen van een modderbad in de jungle. Het baden met touristen is erg velend voor de olifanten, omdat ze het troebele water moeten opzuigen en uitspuiten terwijl dit pijn doet door de grote hoeveelheid zand in het water. Gelukkig doen in verhouding minder mensen de olifanten safari echter neemt de hoeveelheid wel toe helaas.

Als alternatief hebben wij een dag door de jungle gelopen met een gids. We hebben vele krokodillen gezien en zelfs 5 neushoorns!! Op een gegeven moment stonden we heel dichtbij +/- 15 m. What een mooie beesten! Een voldane maar ook erg vermoeiende dag door de temperatuur van 38 graden volle zon, hoge luchtvochtigheid en het afleggen van 18km. Wat een mooie jungle! Het is een hoog grasland. We liepen door het bos en grasland. Het gras kan wel 7m hoog worden. Het was momenteel 4m!! Een meisjes droom die uitkwam!!

Liefs Laura

200 baby’s a good start

Pas na aankomst in het ziekenhuis en na het verblijf bij Hari in Lalitpur zagen we de gevolgen van een heftig regenseizoen. Op de muur van het ziekenhuis is zichtbaar hoe hoog het water heeft gestaan. De OPD/consultatiebureau, tandart, emergency en de obstetrie gynaecologie ruimtes stonden volledig onderwater 2 weken geleden. In de nacht was alles overstroom. Alle papieren en formuleren liggen nu op de kasten, er is angst voor een nieuwe overstroming van de rivier. Het is nog zeker een maand regenzeisoen. Door de overstroming is er 20 000 dollar aan schade. De colposcoop waarmee abnormliteiten van de baarmoedermond worden opgespoord is helaas kapot gegaan. Baarmoederhalskanker is hier de meest voorkomende kanker Terug in NL ga ik op zoek naar een ziekenhuis of organisatie die deze wil doneren. Kost namelijk een paar duizend dollar.

Maandag hebben we een gesprek met Shiam de oprichter/president van het ziekenhuis gehad. Hij vertelde dat het overlijden van zijn zoon (Siddhi) de reden was tot het oprichten van het ziekenhuis. Zijn zoon is overleden door de afwezigheid van adequate zorg. Het gehele ziekenhuis is afhankelijk van donaties. Het ziekenhuis krijgt jaarlijks 150 000 dollar aan donaties.

Veel vrienden en familie hebben een donatie gegeven. Het totale bedrag van de donatie is maar liefst €1000,-!! Charlotte en ik hebben met een donatie het bedrag mooi rond kunnen. Shiam is erg blij met de donatie en we hebben besloten dat het geld besteed gaat worden op de maternity ward. Veel families hebben geen geld voor het kopen van nieuwe stoffen en kleertjes voor de baby. De donatie zal er voor zorgen dat 200 pasgeboren baby’s een goede, warme en hygiënische start van hun leven krijgen. De stoffen zijn uit Nepal en worden zelf in het ziekenhuis gemaakt.

De Nepalese kalender is het deze maand de gewoonte dat alle vrouwen de 4 maandagen vasten en de tempel bezoeken. De vrouwen eren de god Garud. Marleen en ik zijn geplaatst in een health camp naast de Dattatreya tempel. Een vrouw kreeg een epilepsie aanval, helaas kon ze geen medicatie voor de medicijnen betalen.

Na een dag op de gynaecologie dronk ik nog een kopje thee met de gynaecoloog. Snel schoof ook een kinder chirurg aan. Hij vertelde me dat hij een operatie in de avond zou gaan doen. Ik kreeg een uitnodiging en een aantal uur later stond ik op de OK (OT hier) een operatie van een 5 dagen oud kindje te observeren. Het kindje had een oesophagale atresie met tracheo- oesophagale fistel. Een erg zeldzame aandoening. De slokdarm is afgesloten en een deel verbonden met de luchtpijp. De operatie duurde 3 uur en was echt bijzonder om mee te maken.

Donderdag ochtend zijn we om 6:30 vertrokken voor een ochtend wandeling naar de Changu Narayan tempel. De eerste dag dat we de zon hebben gezien! We hadden veel geluk het was zo helder dat ook de bergen in de verte te zien waren. Onze eerste ontmoeting met de Himalaya! Snel met de bus terug naar het ziekenhuis voor werk.

Helaas is deze week mijn laptop kapot gegaan. Hierdoor kan ik niet de goede foto’s van de camera uploaden. Hopelijk kan hij worden gerepareerd in Nederland!

Donderdag hadden we afgesproken een presentatie te houden voor het maternity personeel. Het was een groot succes. We kregen veel vragen en hebben veel kunnen uitleggen over het Nederlandse systeem. Ik ben er achter gekomen dat we in een privé ziekenhuis werken en dat een bevalling + kraambed hier ongeveer 35 euro. Een keizersnede ongeveer 125 euro. Hier worden de medicatie gyn en OK personeel van betaald. Een verpleegkundige verdient hier 125 euro per maand voor een 48 uurige werkweek. Het ziekenhuis is onhaalbaar voor de armere mensen. Deze gaan naar het government Hospital. Hier krijgen ze geld voor het bevallen in een ziekenhuis, omdat ze anders nier zouden gaan.

Donderdag was een drukke dag want in de avond bleek het Ghantakarna festival te zijn. Hier worden op elk plein een pop van stro gemaakt met een gezicht en een penis. Dit moet een god voorstellen. Deze wordt naar de overkant van de rivier gebracht met veel gezang, trommels en bekken. Zo worden alle boze geesten verdreven.

Vandaag hebben we de naaiatelier bezocht, meer een soort bezemkast met naaimachine waar alle kinderkleertjes worden gemaakt waar de donatie naar toe gaat. Rond 15:00 hebben we de bus gepakt naar Nagarkot. Een dorp 18 km van het ziekenhuis in de bergen. De rit duurde 1,5 uur en was erg hobbelig. De bus was heel erg vol en we hebben moeten staan de gehele tijd. Dit zorgde voor gezellige gesprekken met Nepalese studenten die het weekend in Nagarkot verbleven voor het ontwijken van de religie en culturele verplichtingen. De reden van onze trip is het zien van de Himalaya. Helaas was het erg bewolkt. Morgen om 5:00 opstaan voor hopelijk een zonsopkomst met uitzicht op de Himalaya!

Monkey Tempel

Vrijdagmiddag zijn we vertrokken naar Kathmandu om het weekend bij Hari te verblijven. De rit van Bakthapur naar Hari’s huis is 14 km en duurt ongeveer 40 minuten. Het verkeer is een gekkenhuis, aan beide kanten werd de ziekenhuis jeep ingehaald. Het verkeer is een avontuur opzich! Na het verlaten van de ring rondom Kathmandu kom je op onverharde wegen die door de hevige regenval in een slechte staat zijn. Het laatste stuk was erg hobbelig! De jeep kon niet helemaal bij Hari zijn huis komen, het laatste stukje gelopen. Helaas was het pad veranderd in een riviertje. Toch natte voeten. Na aankomst snel afspoelen want anders kunnen we uitslag krijgen verteld Hari.

Hari woont in een mooi huis samen met zijn vrouw, dochter en zijn moeder af en toe. In Kathmandu bouwen de gezinnen eerst op de begaande grond en wonen hier totdat er weer geld is voor een volgende verdieping.

Tijdens het weekend hebben we heerlijk gegeten! Zowel Nepalees als westers: dahl (reist met linzen), momo, noodels, frietjes, pasta, reistschotel, pannekoeken, kip.

De zaterdag ochtend heeft het erg hard geregend en zijn we ’s middags pas op pad gegaan. We besloten naar Durbar Square van Patan te gaan. Eerst glibberen door de modder naar de hoofdweg van waar we de taxi konden pakken. Hari en zijn dochter Horshika gingen mee. De taxi koste 600 Roepie (+/- 4euro) voor 18 km, waar de taxi zeker een half uur over doet. Het centrum was erg mooi, alleen zijn er helaas veel oude gebouwen verwoest tijdens de aardbeving in 2015. Ook hier veel schade aan de tempels. Elke stad/wijk heeft geen eigen Durbar Square, een plein met tempels. We hebben een drankje in een caffe gedaan en wilden even op het dak kijken en kwamen op een prachtig uitkijkplekje terecht, heerlijk zo’n verrassing!

Gelukkig bleef het de zondag overdag droog en hebben we de monkey Tempel en Durbar Square van Kathmandu kunnen bekijken. Wat bijzonder om de apen zich zo op hun gemak te zien rondom de tempel. De route naar de tempel bestaat uit 365 treden. Op de top staan zowel een tempel voor hindoes als boedhisten, mooi dat twee geloven een heilige plek zo kunnen delen. In het centrum hebben we momo gegeten. Charlotte haar momo’s bleken super heet. Tranen in de ogen, zweet van het voorhoofd en door. Heel veel eten hier is erg scherp, wel even wennen. De heerlijke smaken van de kruiden maken alles goed. Wat kunnen ze hier toch lekker koken!!

Maandag aan het einde vanmiddag hebben we een gesprek met de oprichter gehad, volgende blog hier meer over! Nu erg moe en ik ga snel slapen. Morgen ochtend gaan we met iemand van het personeel naar een tempel lopen en zijn we terug voor de werkdag start om 9:00, zin in! Jullie horen snel meer!

Liefs laura

Monky tempel
Friday afternoon we left for Kathmandu to spend the weekend with Hari. The drive from Bakthapur to Hari’s house is 14 km and takes about 40 minutes. The traffic is a madhouse, on both sides the hospital jeep was overtaken. Traffic is an adventure in itself! After leaving the ring around Kathmandu you arrive on unpaved roads that are in a bad state due to the heavy rainfall. The last part was very bumpy! The jeep could not quite get to Hari’s house, walked the last bit. Unfortunately, the path was changed into a river. Yet wet feet. Rinse quickly after arrival because otherwise we can get a rash told Hari.
Hari lives in a beautiful house with his wife, daughter and his mother every now and then. In Kathmandu, the families first build on the ground floor and live here until there is money for a next floor.

During the weekend the good was delicious! Both Nepalese and Western: dahl (traveling with lentils), momo, noodels, fries, pasta, travel dish, pancakes, chicken.
The Saturday morning it rained very hard and we went on the road in the afternoon. We decided to go to Durbar Square of Patan. First slithering through the mud to the main road from where we could catch the taxi. Hari and his daughter Horshika joined. The taxi cost 600 rupees (+/- 4 euro) for 18 km, where the taxi certainly takes half an hour. The center was very beautiful, but unfortunately many old buildings were destroyed during the earthquake in 2015. Also here a lot of damage to the temples. Each city / district does not have its own Durbar Square, a square with temples. We have a drink in a caffe done and wanted to look on the roof and came to a beautiful vantage spot, wonderful such a surprise!
Luckily it remained dry during the day on Sundays and we were able to view Kathmandu’s Monkey Temple and Durbar Square. How special to see the monkeys so comfortable around the temple. The route to the temple consists of 365 steps. At the top are both a temple for Hindus and Buddhists, beautiful that two faiths can share a sacred place. We ate momo in the center. Charlotte’s momos turned out to be super hot. Tears in the eyes, sweat from the forehead and through. A lot of food here is very sharp, just getting used to. The delicious flavors of the herbs make up for everything. What can they cook delicious here!
Monday at the end of the afternoon we had a conversation with the founder, next blog here more about it! Now very tired and I’m going to sleep soon. Tomorrow morning we go to a temple with someone from the staff and we are back before the start of the workday at 9:00, feel like! You hear more soon!

– liefs Laura

Inside the hospital!

Vanmorgen om 9:00 moesten we ons bij de hoofdverpleegkundige melden voor het rooster. Een kwartier later was ze er nog niet! In Nepal zijn ze niet zo strikt qua tijd. We zijn haar zelf gaan zoeken. Na onze zoektocht moesten we nog even wachten op de OPD (out patient department) waar Marleen werkt deze week. OPD is een soort huisarts en consultatiebureau in een. Alle kinderen die eens opgenomen zijn geweest worden opgevolgd door middel van wegen, lengte, schedel- en armomtrek. Kinderen en zwangeren krijgen op de OPD vaccinaties. Rond 10:00 bracht ze het schema.

We zijn drie dagen op de gynaecologie en drie dagen op de maternity ward (verloskunde afdeling) ingepland! Vandaag mocht ik beginnen op de maternity ward. Er is één bevalbed/kamer en 12 bedden voor zwangere en kraamvrouwen. Er zijn ongeveer 30 bevallingen per maand in het ziekenhuis.

img_20180803_151729408921172.jpg

Bij binnenkomst op de Ward hoorde ik dat er 3 keizersnedes en 1 abortus curretage op de planning stonden. Fingers crossed dat ik er bij mag zijn! Ik kon gelijk mee met een verpleegkundige om de controles op te nemen van de kraamvrouwen. Temperatuur meten ze in farenheid, is wel even wennen. Alle vrouwen hebben een kastje en mandje bij het bed met medicatie en eigen spulletjes. Op papier staat van alle vrouwen wanneer ze welk medicijn moeten nemen. Na het opnemen van de controles nam een verpleegkundige me mee. Ik kreeg de indruk dat ik mee mocht met een operatie, dit bleek waar te zijn! We haalden de zwangere op van een speciale ruimte en brachten haar naar de operatiekamer. Ik mocht blijven, omkleden, schoenen uit een crocs aan.

De OT (operation theatre) in Nederland de OK viel mij eigenlijk erg mee! Het is natuurlijk niet zo geavanceerd als in NL maar ze doen hun best. Steriliteit wordt goed aan gedacht. Er wordt zo steriel mogelijk gewerkt. Niks onsteriels wordt aangeraakt door de doctoren. Wat me opviel dat ze echt doeken gebruiken in de operatiekamer, in NL is veel disposable, hier wordt het gesteriliseerd. Ze zijn zelfs al wat versleten.

De twee keizersnedes (sectio’s) werden hetzelfde uitgevoerd als in NL, echter zijn de omstandigheden wel anders. Halverwege de eerste sectio viel even de zuigfunctie uit (die wordt gebruikt om vloeistoffen weg te halen uit het operatie gebied), al het vruchtwater liep zo de grond op. Precies op het moment waar hij het meest nodig was begaf hij het even. Drie vrouwen doken op het apparaat en met wat tape was hij weer snel vacum.  Tijdens de volgende sectio stopte de bloeddruk band met werken. Gelijk gerepareerd door middel van een stuk pleister. Ze zijn erg inventief!! Beide vrouwen en kinderen doen het goed. Het tweede kindje was erg klein, zoals te zien op de foto. Intra uteriene groei retardatie was dan ook de medische indicatie. Vrouwen blijven na een keizersnede 4 dagen.

Tussen de keizersnedes in was er een abortus. Ik had nog nooit een gezien, erg interessant. Helaas was dit kindje overleden bij 8 weken. De doctor liet het weefsel dat was weggezogen onderzoeken in het laboratorium. Ik besloot terug te keren naar de verloskunde afdeling, de derde keizersnede zal veel op de eerste twee lijken en wilde graag ook nog meer te weten komen over de verloskunde afdeling.

Na 10 min aanwezig te zijn op de afdeling kwam ik er achter dat er een bevalling gaande was! De verpleegkundige wees mij de weg naar de bevalkamer. Ook hier moest ik mijn schoenen uit en crocs aan. De zwangere was al aan het persen en er stonden 4 dames in de ruimte. Ik was er nog niet achter wie welke rol had. Ik heb besloten om eerst te observeren, gaandeweg kwam ik er achter welke functies de vrouwen hadden. De bevalling was best wel een shock voor mij. Hoe er met de vrouw werd omgegaan en hoe er lukraak een knip werd gezet omdat het perineum kort was (geen evidence based reden). Ik heb veel vragen gesteld gedurende de bevalling om er achter te kunnen komen waarom ze het op deze wijze doen. Het hechten gebeurde ook anders dan in Nederland. Kind aan de borst en 40 min na de bevalling liep de vrouw naar één van de 12 bedden. Wat een ervaring!!

Het ziekenhuis heeft gevraagd of we een presentatie willen geven. Ik ben van plan om samen met Charlotte filmpjes van Nederlandse bevallingen te laten zien. Wellicht nemen ze iets mee, maar ik denk dat onze 6 dagen te kort is om verandering te brengen. Wat ik vandaag heb ervaren motiveerd me om in de toekomst een lange periode naar het buitenland te gaan om echt een educatieve rol te kunnen innemen.

De dag vloog voorbij, om 3 uur werden we richting Hari gebracht. Hari ontving ons met heerlijke snacks (patat en soort worstjes). Na veel gekletst te hebben en stroopwafels, Nutella en kinderkleertjes te hebben gegeven was het tijd voor het avondeten. Nepalese variant van pasta, was erg lekker! Nu uitgeput op bed en morgen Kathmandu bekijken! Maandag ochtend begint het werk weer in het ziekenhuis.

– Liefs Laura


This morning at 9 o’clock we had to report to the head nurse for the schedule. Fifteen minutes later she wasn’t there yet! In Nepal they are not that strict. We started looking for her ourselves. After our search we had to wait for the OPD (out patient department) where Marleen works this week. OPD is a kind of general practitioner and consultation center in one. All children who have once been admitted are followed up by means of weighing, length, cranial and arm circumference. Children and pregnant women receive vaccinations on the OPD. She brought the schedule around 10:00. We have been scheduled for three days in gynecology and three days in the maternity ward! Today I was allowed to start on the maternity ward. There is one bed / room and 12 beds for pregnant and maternity women. There are about 30 deliveries per month in the hospital. Upon entering the ward I heard that there were 3 caesarean sections and 1 abortion curretage on the schedule. Fingers crossed that I can be there! I was able to go with a nurse right away to take the controls of the maternity women. They measure temperature in terms of fidelity, it takes some getting used to. All women have a cupboard and basket at the bed with medication and personal items. It is written on paper from all women when they have to take which medicine. After taking the controls a nurse took me. I got the impression that I could go with an operation, this turned out to be true! We picked up the pregnant woman from a special room and brought her to the operating room. I was allowed to stay, change clothes, shoes from a crocs. 

The OT (operation theater) in the Netherlands the OK was actually a big deal! Of course it is not as advanced as in NL but they do their best. Sterility is well thought of. It is worked as sterile as possible. Nothing immature is touched by the doctors. What struck me that they really use cloths in the operating room, in NL is much disposable, here it is sterilized. They are even somewhat worn out. The two caesarean sections were performed in the same way as in NL, but the circumstances are different. Halfway through the first sector, the suction function was canceled (which is used to remove liquids from the operating area), all the amniotic fluid soaked into the ground. Exactly at the moment where he was most needed, he went for a moment. Three women dived on the device and with some tape he was quickly vacum again. During the next section the blood pressure band stopped working. Evenly repaired by means of a piece of plaster. They are very inventive !! Both women and children are doing well. The second child was very small, as seen on the photo. Intra uterine growth retardation was therefore the medical indication. Women stay 4 days after cesarean delivery.

There was an abortion between the caesarean sections. I had never seen one before, very interesting. Unfortunately, this child died at 8 weeks. The doctor had the tissue that had been sucked away examined in the laboratory. I decided to return to the midwifery department, the third cesarean section would look a lot like the first two and also wanted to learn more about the obstetrics department. After 10 minutes of being in the ward, I found out that a birth was going on! The nurse showed me the way to the delivery room. Here, too, I had to take off my shoes and crocs. The pregnant woman was already pressing and there were four ladies in the room. I was not yet sure who had which role. I decided to observe first, gradually I found out what functions the women had. The delivery was quite a shock for me. How the woman was treated and how it was randomly cut because the perineum was short (no evidence-based reason). I asked a lot of questions during the delivery to find out why they do it this way. Attaching also happened differently than in the Netherlands. Child at the breast and 40 minutes after the birth the woman walked to one of the 12 beds. What an experience !! The hospital has asked if we want to give a presentation. I intend to show movies of Dutch births together with Charlotte. Maybe they take something with me, but I think our 6 days is too short to change. What I have experienced today motivates me to go abroad for a long time in the future in order to really take an educational role. The day flew by, at 3 o’clock we were taken to Hari. Hari received us with delicious snacks (fries and sausages). After having talked a lot and given syrup waffles, Nutella and children’s clothes, it was time for dinner. Nepalese variant of pasta, was very tasty! Now exhausted in bed and watch Kathmandu tomorrow! On Monday morning the work starts again in the hospital.

– Liefs Laura

Geweldige familie en vrienden!

De start van een onvergetelijke avontuur! Na een overnachting in Utrecht bij Heleen zojuist aangekomen op Schiphol. Charlotte ontmoet, snel koffers ingecheckt en door de douane. De drukte op Schiphol viel erg mee en we besloten eerst maar eens een patatje te nuttigen! Voordat we het wisten stond er op de departure borden dat we naar gate moesten gaan. Time flies while eating fries! Voor vliegtuig liefhebbers we vliegen met een boeing 787 dreamliner!

Tijdens het wachten krijg ik wederom een berichtje dat een bekende geld heeft overgemaakt als donatie voor het Siddhi Memorial Hospital. Zo veel vrienden, familie en zelfs onbekenden hebben gedoneerd!

Het heeft me geraakt hoeveel mensen geld hebben gedoneerd! Komende week gaan we het bedrag bekend maken en doneren!

We gaan bijna boarden, het gaat echt beginnen! Nu eerst naar New Delhi en dan om 05:05 NL tijd komen we aan in Kathmandu! Tot snel!!

The start of an unforgettable adventure! After a night in Utrecht with Heeleen I just arrived at Schiphol. Met Charlotte , quickly checked in suitcases and through customs. The crowds at Schiphol were not bad and we decided to have a fries first! Before we knew it, there were signs that we had to go to the gate. Time flies while eating fries! For airplane enthusiasts we fly with a boeing 787 dreamliner!

While waiting, I get another message that a friend has transferred money as a donation for the Siddhi Memorial Hospital. So many friends, family and even strangers have donated!

It made me emotional how many people donated money! Next week we will announce the amount and donate!

We are almost boarding, it really starts! First to New Delhi and then at 5:05 AM time we arrive in Kathmandu! See you soon!!

Nepal

(Englisch version below)
Het aftellen is begonnen, nog 14 dagen en we zetten onze eerste stappen op Nepalese bodem. In de periode van 2 tot 12 augustus gaan we vrijwilligerswerk doen in Kathmandu in het Siddhi Memorial Hospital: http://smf.org.np/. We gaan observeren en assisteren op de gynaecologie en obstetrie afdeling.

Vanaf het begin van de verloskunde opleiding wilde ik al een keer vrijwilligerswerk in het buitenland doen. Twee jaar geleden op een verjaardag liep ik tegen Hari aan. Hari is een Nepalees en is voormalig manager van het ziekenhuis. Hari nodigde mij uit om een keer naar Nepal te komen en er te werken als verloskundige.

Vijf weken geleden werd het duidelijk dat ik de zomer vrij zou zijn. Tijdens een bijeenkomst afgelopen jaar over leiderschap van de KNOV kwam het verhaal van Megie Doyne ter sprake. Ze is een voorbeeld voor mij geworden. Floortje naar het einde van de wereld heeft een aflevering over haar gemaakt. Ik raad het aan deze te kijken: https://www.npostart.nl/floortje-naar-het-einde-van-de-wereld/27-01-2016/VARA_101377619. Ik maakte een afspraak met mezelf de reis naar Nepal echt een keer te gaan volbrengen, met vrijwilligerswerk. Tijdens de bijeenkomst had ik nog geen idee dat binnen een half jaar het vliegticket zou zijn geboekt.  Via facebook heb ik contact gezocht met Hari en hij was gelijk enthousiast. Het vrijwilligerswerk in het ziekenhuis is mogelijk en we mogen bij hem, zijn vrouw en dochter verblijven.

De kwaliteit van de geboortezorg in Nepal is helaas nog laag, er zijn nog steeds veel vrouwen die zonder verloskundige zorg geheel alleen bevallen. Er overlijden in verhouding veel meer moeders en kinderen dan in Nederland. Ik ben me ervan bewust dat in de periode dat het overlijden van een kind of moeder ook in mijn bijzijn kan gebeuren. Deze ervaring zou schokkend kunnen zijn en wilde ik dan graag met iemand delen. Het ervaren hoe de omstandigheden in het buitenland zijn, zal mij de kwaliteit van zorg in Nederland meer gaan waarderen. Ik ben opzoek gegaan naar iemand die deze ervaring met mij wilde delen. Al snel kwam ik via de studievereniging op Charlotte Buiter. Na een kopje koffie met taart bij de drie gezusters in Groningen hebben we de knoop doorgehakt, Nepal it is!!

Het Siddhi Memorial Hospital draait voor 60% op donaties voor het leveren van de zorg aan vrouwen, kinderen en ouderen. De cliënten moeten zelf een kleine bijdrage leveren, alleen wanneer ze dit kunnen veroorloven. Naast het leveren van vrijwilligerswerk willen we het ziekenhuis graag ondersteunen met een donatie. We doneren 100 dollar per persoon als vrijwilligersbijdrage. We vragen of jullie ook een bijdrage aan de donatie willen leveren, alle kleine beetjes helpen. Voor het leveren van een donatie stuur mij een persoonlijk berichtje op laura-degroot@hotmail.com en ik stuur je mijn rekeningegevens door. Wij zullen persoonlijk het bedrag afgeven aan het ziekenhuis!

In Nepal zal ik regelmatig een blog post schrijven samen met Charlotte! Alvast bedankt voor het lezen van de blog en hopelijk willen jullie samen met ons de Nepalezen helpen!

Liefs,
Laura

 

English:

The countdown has started, another 14 days and we are taking our first steps on Nepalees soil. In the period from 2 to 12 August we will do voluntary work in Kathmandu at the Siddhi Memorial Hospital: http://smf.org.np/. We will observe and assist in the gynecology and obstetrics department.

From the beginning of obstetrics training I wanted to do volunteer work abroad. I ran into Hari two years ago on a birthday. Hari is a Nepali and is a former manager of the hospital. Hari invited me to come to Nepal once and work as a midwife.

Five weeks ago it became clear that I would be free for the summer period. The story of Megie Doyne was mentioned at a meetingabout leadership of the KNOV in the past year. She has become an example to me. Floortje “naar het einde van de wereld has made an episode about her. I advise you watch it at: https://www.npostart.nl/floortje-to-the-end-of-the-world/27-01-2016/VARA_101377619. I made an appointment with myself to really go to Nepal, and do volunteer work while I am there. During the meeting I had no idea that the plane ticket would have been booked within a half year. Through Facebook I contacted Hari and he was immediately enthusiastic. The voluntary work in the hospital is possible and we can stay with him, his wife and daughter.

The quality of the birth care in Nepal is unfortunately still low, there are still many women who give birth entirely without obstetric care. There are relatively many mothers and children who die than in the Netherlands. I am aware that the death of a child or mother can also happen in my presence. This experience could be shocking and I wanted to share it with someone. Experiencing how the circumstances are abroad will help me to appreciate the quality of care in the Netherlands. I searched for someone who wanted to share this experience with me. Soon I started looking within the study association and found Charlotte Buiter. After a cup of coffee with cake at the “drie gezusters” in Groningen we made the decision, Nepal it is !!

The Siddhi Memorial Hospital relies for 60% on donations for providing care to women, children and the elderly. Clients have to make a small contribution themselves, only when they can afford it. In addition to providing volunteer work, we would like to support the hospital with a donation. We donate 100 dollars per person as a volunteer contribution. We ask if you also want to contribute to the donation,  every little bit helps. To deliver a donation please send me a personal message at laura-degroot@hotmail.com and I will send you my account details. We will personally hand over the amount to the hospital! In Nepal I will regularly write a blog post together with Charlotte! Thank you for reading the blog and hopefully you want to help the Nepalese with us!

Kind regards,
Laura